Wykorzystujemy pliki cookie do spersonalizowania treści i reklam, aby oferować funkcje społecznościowe i analizować ruch w naszej witrynie. Informacje o tym, jak korzystasz z naszej witryny, udostępniamy partnerom społecznościowym, reklamowym i analitycznym. Zobacz szczegóły.
 opracowania lektur, opracowania wierszy, motywy literackie, epoki literackie, streszczenia, problematyka, bohaterowie lektur, wypracowania, analizy i interpretacje wierszy
LekcjaPolskiego.pl » Dwudziestolecie międzywojenne » Bolesław Leśmian » Dziewczyna

Dziewczyna

Fabuła Dziewczyny, podobnie jak Dusiołka, cechuje się prostotą i bez trudu można ją streścić. Oto dwunastu braci usłyszało dochodzący zza muru płacz. Wyobrazili sobie, że jest to głos uwięzionej, potrzebującej pomocy Dziewczyny. Postanowili ją oswobodzić, starając się wspólnym wysiłkiem przebić mur.

Choć zadaniu temu poświęcili całe swoje życie, zmarli, zanim udało im się dojść do celu. Wysiłek po nich przejęły ich antropomorfizowane cienie, a później, gdy i im zabrakło sił, dzieła dokończyły uosobione młoty. Jednak za murem nie było nikogo. Młoty poległy od tej bolesnej świadomości.

 

Naszą uwagę już od początku przykuwa rytm, który tworzy rzadki w literaturze polskiej siedemnastozgłoskowiec. Utwór stylizowany jest na baśń, o czym świadczą występujące tu elementy fantastyczne oraz charakterystyczny motyw dwunastu braci. W baśniach trudy i poświęcenia są nagradzane, a przewinienia karane. Jednak w wierszu Leśmiana poza wymienionymi składnikami świata przedstawionego wszystko odbiega od tego wzorca, a poza tym opowieść kończy się tragicznie – wszakże mamy do czynienia jedynie ze stylizacją. Dlatego też Jan Jakóbczyk trafnie nazywa Dziewczynę „antybaśnią”[1].
 
W rzeczywistości Dziewczyna jest balladą. Świadczy o tym m.in. warstwa fabularna utworu, elementy fantastyczne, nastrój tajemniczości, zsubiektywizowana narracja, a także charakterystyczne dla tego gatunku paralelizmy, powtórzenia oraz polisyndetony (konstrukcje współrzędne połączone jednakowym spójnikiem, w tym przypadku jest to spójnik i, np. I znikła treść – i zginął ślad i powieść o nich już skończona!). Typowa ballada nie wykracza jednak poza ludową mądrość, dlatego też Kazimierz Wyka na potrzeby Dziewczyny ukuł termin ballada filozoficzna[2].
 
Po pobieżnym zarysowaniu fabuły zastanówmy się raz jeszcze nad motywami działań braci. Wiele wnosi tutaj ponowna lektura początkowych dystychów:
 
Dwunastu braci, wierząc w sny, zbadało mur od marzeń strony,
A poza murem płakał głos, dziewczęcy głos zaprzepaszczony.
 
I pokochali głosu dźwięk i chętny domysł o Dziewczynie,
I zgadywali kształty ust po tym, jak śpiew od żalu ginie…
 
Mówili o niej: „Łka, więc jest!” – I nic innego nie mówili,
I przeżegnali cały świat – świat zadumał się w tej chwili… […]
 
Ale daremny był ich trud, daremny ramion sprzęg i usił!
Oddali ciała swe na strwon owemu snowi, co ich kusił!
 
1 2 3 4 5
Jak oceniasz przeczytane opracowanie? Wyraź swoją opinię!
Autor opracowania: Aleksandra Smusz

Polub stronę LekcjaPolskiego.pl na FaceBooku i polecaj ją znajomym!

Dodaj swoją opinię:

Nie dodano jeszcze opinii. Czekamy na Twój głos!

LekcjaPolskiego.pl – opracowania lektur, opracowania wierszy, epoki literackie, streszczenia lektur, problematyka, bohaterowie, wypracowania, analizy i interpretacje wierszy

Reklama | Kontakt | Polityka prywatności
Realizacja: Zdzislowicz.pl - Strony WWW