Wykorzystujemy pliki cookie do spersonalizowania treści i reklam, aby oferować funkcje społecznościowe i analizować ruch w naszej witrynie. Informacje o tym, jak korzystasz z naszej witryny, udostępniamy partnerom społecznościowym, reklamowym i analitycznym. Zobacz szczegóły.
 opracowania lektur, opracowania wierszy, motywy literackie, epoki literackie, streszczenia, problematyka, bohaterowie lektur, wypracowania, analizy i interpretacje wierszy
LekcjaPolskiego.pl » Dwudziestolecie międzywojenne » Bolesław Leśmian » Rok nieistnienia

Rok nieistnienia

Motywem przewodnim Roku nieistnienia jest ludzka miłość w obliczu śmierci. Leśmianowskie uczucie wychodzi daleko poza opisy namiętności, zalotów i płytki sentymentalizm oraz wzbudzającą pożądanie kobiecość. Jest to miłość wieczna, miłość wspólnego życia, trwająca również po śmierci. Kochanie nie dotyczy jedynie piękna młodości, ale także dojrzałości i starości. Miłowanie w ujęciu Leśmiana nie kończy się wraz z odejściem jednego z partnerów, lecz trwa mimo dzielących ludzi światów.

 
Ciało w religijnym średniowieczu było ukazywane jako forma przejściowa człowieka, miłość do martwego człowieka równała się miłości do trupa. Jacek Trznadel uważa, że poeta przewartościował ten motyw tak, iż można mówić swoistej filozoficznej nekrofilii tych przedstawień[1].
 
Uczył się kochać umarłą, pieścił dłoń, której nie było,
Całował oczy zamknięte, każdą powiekę z osobna,
Porozumiewał się z piersią, jak z pełną pieszczot mogiłą –
Ale nie wiedział, co czuła, bo nazbyt była zagrobna.

 

Leśmian, mówiąc o śmierci, traktuje ją jako zjawisko jednostkowe i konkretne[2]. Nie pojawiają się tu rozważania filozoficzne na temat umierania, brak również tradycyjnych refleksji. Partnerem śmierci w jego twórczości jest nie ludzkość, ale zawsze jednostka.
 
W Leśmianowskich utworach umieranie to z reguły proces, a nie zjawisko natychmiastowe i nieodwołalne. Często staje się przyczynkiem do zbudowania fabuły nasyconej pierwiastkami fantastycznymi. Już pierwsze wersy Roku nieistnienia przynoszą zapowiedź śmierci:
 
 
 
Nadchodzi rok nieistnienia, nadchodzi straszne bezkwiecie,
W tym roku wszystkie dziewczęta wyginą niby motyle.
 
1 2 3
Jak oceniasz przeczytane opracowanie? Wyraź swoją opinię!
Autor opracowania: Aleksandra Smusz

Polub stronę LekcjaPolskiego.pl na FaceBooku i polecaj ją znajomym!

Dodaj swoją opinię:

Dzięki przyda się !

10.09.2014 r., IP: 83.19.139.189 mateelatte

LekcjaPolskiego.pl – opracowania lektur, opracowania wierszy, epoki literackie, streszczenia lektur, problematyka, bohaterowie, wypracowania, analizy i interpretacje wierszy

Reklama | Kontakt | Polityka prywatności
Realizacja: Zdzislowicz.pl - Strony WWW