Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
 opracowania lektur, opracowania wierszy, motywy literackie, epoki literackie, streszczenia, problematyka, bohaterowie lektur, wypracowania, analizy i interpretacje wierszy
LekcjaPolskiego.pl » Romantyzm » Cyprian Kamil Norwid » Moja piosnka II (Do kraju tego, gdzie kruszynę chleba)
Cyprian Kamil Norwid

Moja piosnka II (Do kraju tego, gdzie kruszynę chleba)

Utwór ten powstał w czasie pobytu Norwida w Stanach Zjednoczonych w 1854 r. i nigdy nie został ogłoszony za jego życia. Poeta wpisał go do listu do Marii Trębickiej i dopiero stąd, wydobyty przez Zenona Przesmyckiego pięćdziesiąt lat później, trafił na łamy „Chimery”. 

Tytuł wiersza – Moja piosnka – wskazuje na dwie mało znamienne cechy wypowiedzi lirycznych Norwida: osobisty, wręcz intymny ton wyznania oraz śpiewność. Ponadto, uproszczenie formy podstawowej – „piosenka” – do piosnki przywodzi na myśl ludowość i prostotę – wartości, które doczekały się w dobie romantyzmu swoistej nobilitacji. Norwid, tytułując swój wiersz w ten sposób, może także odwoływać się do frazeologizmu „śpiewać ciągle swoją piosnkę”, oznaczającego uporczywe trwanie przy swoich przekonaniach. Mimo to utwór zawiera problematykę, której nie należy lekceważyć – jest modlitwą skierowaną do Boga.

 

Moja piosnka zbudowana jest przy pomocy zmodyfikowanej strofy safickiej, w której trzeci wers ma pięć sylab zamiast jedenastu. (Pełna strofa saficka, zapoczątkowana w starożytnej Grecji przez poetkę Safonę, składała się z pięciu wersów – pierwsze cztery były jedenastozgłoskowe, piąty – pięciozgłoskowy.) Dzięki zawieszeniu toku intonacyjnego w trzecim wierszu i zakończeniu go formułą przypominającą refren Moja piosnka zyskuje walory śpiewności.

 

Wiersz ten jest wyrazem nostalgii, religijnej zadumy, smutku podmiotu lirycznego. Uczucia te wywołuje w nim tęsknota za ojczyzną. Pierwsze trzy zwrotki rozpoczynają się od anaforycznych powtórzeń formuły Do kraju tego, gdzie (…) Tęskno mi Panie… Zawierają one te same uczucia „ja” lirycznego – zmieniają się w nich jedynie szczegółowe określenia obiektu tęsknoty. Są nimi trzy elementy polskiej tradycji kulturowej. Pierwszym z nich jest zwyczaj podnoszenia z ziemi chleba jako daru od Boga, drugim – praktyka niezakłócania spokoju bocianich gniazd, a trzecim – słowa pozdrowienia religijnego „Bądź pochwalony”. Oczywiście, przedmiotem tęsknoty poety nie są tylko owe zwyczaje – ważny jest tutaj swoisty etos, postawa polskiego ludu, której przejawem są wskazane wcześniej składniki dziedzictwa narodowo-religijnego. Jej sedno stanowi szacunek wobec darów Stwórcy i ewangeliczne zasady wiary, nadziei i miłości.

 

1 2 3
Jak oceniasz przeczytane opracowanie? Wyraź swoją opinię!
Autor opracowania: Aleksandra Smusz

Polub stronę LekcjaPolskiego.pl na FaceBooku i polecaj ją znajomym!

Dodaj swoją opinię:

interpretacja piękna wiersza, Tylko ukłony dla jej autora. Dziękuję pomogła mi w zrozumieniu. Naprawde doceniam Pani czas spędzony na interpretacji i analizie

06.06.2012 r., IP: 83.27.207.57 Nevka

LekcjaPolskiego.pl – opracowania lektur, opracowania wierszy, epoki literackie, streszczenia lektur, problematyka, bohaterowie, wypracowania, analizy i interpretacje wierszy

Reklama | Kontakt
Realizacja: Zdzislowicz.pl - Strony WWW