Wykorzystujemy pliki cookie do spersonalizowania treści i reklam, aby oferować funkcje społecznościowe i analizować ruch w naszej witrynie. Informacje o tym, jak korzystasz z naszej witryny, udostępniamy partnerom społecznościowym, reklamowym i analitycznym. Zobacz szczegóły.
 opracowania lektur, opracowania wierszy, motywy literackie, epoki literackie, streszczenia, problematyka, bohaterowie lektur, wypracowania, analizy i interpretacje wierszy
LekcjaPolskiego.pl » Współczesność » Czesław Miłosz » Oeconomia divina

Oeconomia divina

Oeconomia divina oznacza Boską pedagogię, Boskie zarządzanie światem. Podmiot liryczny punktem wyjścia w swojej wypowiedzi czyni relację z zaskakującej sytuacji: oto Bóg pozwolił człowiekowi kierować światem, a sam, na wyraźne jego życzenie, usunął się:

 Nie myślałem, że żyć będę w tak osobliwej chwili.

 Kiedy Bóg skalnych wyżyn i gromów,

 Pan Zastępów, kyrios Sabaoth,

 Najdotkliwiej upokorzy ludzi,

 Pozwoliwszy im działać jak tylko zapragną.

 

Należy tutaj zwrócić szczególną uwagę na kreację Stwórcy. Nie jest On dobrym, kochającym człowieka Ojcem. Przeciwnie – to wyniosły i bezwzględny Pan Zastępów, kyrios Sabaoth, ukazany w pełni swojej siły i potęgi. Ten Bóg najdotkliwiej upokorzył ludzi, dając im poczucie władzy i bezkarności. Było to Jego rozmyślne działanie, którego efektem stało się poniżenie człowieka. Ofiarowana przez Stwórcę wolność okazała się bowiem pułapką, która zaprowadziła ludzkość do zguby.

 

Wiersz jest zapisem konsekwencji tego stanu rzeczy. Tworzą go nakładające się na siebie wizje, które ukazują różne przejawy nowej rzeczywistości – pojawiają się one i bledną na oczach czytelnika. Wszystkie eksponują zniszczenie świata i ludzi.

 

Podmiotem lirycznym jest świadek i uczestnik owych wydarzeń, który jednak przyjmuje rolę zdystansowanego komentatora. Stylizacja biblijna (starotestamentowa) nadaje jego wypowiedzi uroczysty, podniosły ton (o stylizacji starotestamentowej świadczą: zwięzłe, dosadne słownictwo, rozpoczynanie zdań od spójników, elementy wizyjne, paralelizmy składniowe rytmizujące monolog i upodobnienie do prozy – wszystko to kształtuje obraz „ja” lirycznego jako autorytetu zabierającego głos w ważnej sprawie).

 

1 2 3 4 5 6
Jak oceniasz przeczytane opracowanie? Wyraź swoją opinię!
Autor opracowania: Aleksandra Smusz

Polub stronę LekcjaPolskiego.pl na FaceBooku i polecaj ją znajomym!

Dodaj swoją opinię:

Bardzo przydatna interpretacja.

02.03.2013 r., IP: 188.252.8.29 maturzystka2013

Zawsze robiło na mnie wrażenie zestawienie lotnisk z plemiennymi państwami. Nie ich rozmiary ani technologia stanowią o ich jakości i prawdziwej wielkości, ale solenność, powaga, z jaką traktuje się zasady, wg których funkcjonują. Jeśli rozpocznie się proces relatywizacji pryncypiów, stopniowego ich unieważniania, nieustannego prześwietlania pytaniem o sens zasad, znużenia ich prostotą - lub bezczelnego wyśmiania, to zasady te wyparują i rozpocznie się proces dekonstrukcji. Do starych bólów dołączy nowy i ze swej natury właśnie niezrozumiały, tym dotkliwszy, że bez panaceum...

25.01.2013 r., IP: 77.65.2.50 Andrai

Bardzo dziękuję za dokonaną interpretację. Pomogła mi dogłębniej zrozumieć tekst.

22.03.2012 r., IP: 83.22.116.16 maturzystka

LekcjaPolskiego.pl – opracowania lektur, opracowania wierszy, epoki literackie, streszczenia lektur, problematyka, bohaterowie, wypracowania, analizy i interpretacje wierszy

Reklama | Kontakt | Polityka prywatności
Realizacja: Zdzislowicz.pl - Strony WWW