Wykorzystujemy pliki cookie do spersonalizowania treści i reklam, aby oferować funkcje społecznościowe i analizować ruch w naszej witrynie. Informacje o tym, jak korzystasz z naszej witryny, udostępniamy partnerom społecznościowym, reklamowym i analitycznym. Zobacz szczegóły.
 opracowania lektur, opracowania wierszy, motywy literackie, epoki literackie, streszczenia, problematyka, bohaterowie lektur, wypracowania, analizy i interpretacje wierszy
LekcjaPolskiego.pl » Współczesność » Czesław Miłosz » Walc

Walc

Akcja poematu rozgrywa się podczas balu sylwestrowego 1910 roku. Rzecz dzieje się na dużej sali, na której eleganckie pary tańczą walca. Ukazana przestrzeń jest pełna blasku i powabu:

Już lustra dźwięk walca powoli obraca

I świecznik kołując odpływa w głąb sal.

I patrz: sto świeczników we mgłach się zatacza,

Sto luster odbija snujący się bal.

 

W wierszu tym od początku uwagę zwraca regularny rytm 12-zgłoskowca, oddający miarę dostojnego walca. Tworzy go 4-stopowiec amfibrachiczny (amfibrach to stopa złożona z trzech sylab: nieakcentowanej, akcentowanej i ponownie nieakcentowanej – na każdy wers Walca składają się cztery takie stopy). Ponadto pojawiają się tutaj regularne rymy abba, dokładne i polegające najczęściej na zgodności samogłosek (asonanse). Zatem już od pierwszych słów współistnieją tu walory plastyczne, eksponujące poblask opisywanego miejsca, ze środkami budującymi warstwę brzmieniową tekstu.

 

W inicjalnej strofie podmiot liryczny prezentuje nie tyle walcujące pary, co przestrzeń – staje się ona dla niego nośnikiem wrażeń uczestników zabawy. Jak łatwo się domyślić, to nie lustra obracają dźwięk walca, podobnie jak świecznik nie odpływa w głąb sal. Metafory te odnoszą się do tańczących par, które zapatrzone w siebie, kołują się w rytmie walca i zapominają o wszystkim. Dzięki rytmowi wiersza wyczuwamy ich płynne ruchy. Można powiedzieć, że przestrzeń w utworze organizują trzy wzajemnie przenikające się komponenty: gra świateł, obrazy odbijające się w lustrach i ruchy tańczących par.

 

Wirowanie tancerzy zlewa się w całość i faluje rozmaitymi barwami:

 

I pyły różowe jak płatki jabłoni,

I skry, słoneczniki chwiejących się trąb.

Rozpięte szeroko jak krzyże w agonii

Szkło ramion, czerń ramion, biel ramion i rąk.

 

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
Jak oceniasz przeczytane opracowanie? Wyraź swoją opinię!
Autor opracowania: Aleksandra Smusz

Polub stronę LekcjaPolskiego.pl na FaceBooku i polecaj ją znajomym!

Dodaj swoją opinię:

Nie dodano jeszcze opinii. Czekamy na Twój głos!

LekcjaPolskiego.pl – opracowania lektur, opracowania wierszy, epoki literackie, streszczenia lektur, problematyka, bohaterowie, wypracowania, analizy i interpretacje wierszy

Reklama | Kontakt | Polityka prywatności
Realizacja: Zdzislowicz.pl - Strony WWW