Wykorzystujemy pliki cookie do spersonalizowania treści i reklam, aby oferować funkcje społecznościowe i analizować ruch w naszej witrynie. Informacje o tym, jak korzystasz z naszej witryny, udostępniamy partnerom społecznościowym, reklamowym i analitycznym. Zobacz szczegóły.
 opracowania lektur, opracowania wierszy, motywy literackie, epoki literackie, streszczenia, problematyka, bohaterowie lektur, wypracowania, analizy i interpretacje wierszy
LekcjaPolskiego.pl » Romantyzm » Cyprian Kamil Norwid » Pióro

Pióro

Utwór ten jest jedną rozbudowaną apostrofą skierowaną do tytułowego Pióra. Funkcjonuje ono tutaj zarówno w sensie dosłownym, jako narzędzie pracy pisarza-artysty, jak i w znaczeniu przenośnym, będąc symbolem aktu twórczego i poetyckiego natchnienia.

Poeta często posługuje się formami rozkazującymi, zwracając się do „adresata” swojej wypowiedzi (masz być, nie bądź, nie ciemniej).  

 

Początkowa strofa przynosi ironiczny opis poezji wolnej od poważnych problemów, oderwanej od rzeczywistości, wyrastającej z tradycji sielankowo-sentymentalnej. Pisana jest ona atramentem – czarną duszą pióra, które pochodzi nie ze skrzydła anioła, tylko… z gęsi. Ręka poety, który tworzy poezję takiej jakości, jest wzdrygająca się. Jego „płody” wyrażają żalów chryje, obliczone są na zyski płynące z zainteresowania czytelniczego (okrągłe grosze). Nie powstają one z prawdziwego natchnienia, lecz są wynikiem misternego planu „trafienia” w gust odbiorców.

 

Druga zwrotka, pełniąca funkcję antytezy, traktuje o tym, czym powinna być poezja w wymiarze społecznym: żaglem anielskiego skrzydła, wodą tryskającą ze skał po dotknięciu laski Mojżesza – wyrazem największych wartości, źródłem siły dla narodu w niewoli. U jej źródła nie może znajdować się wymuszone natchnienie czy naśladownictwo – nie wolno jej upodabniać się do papugi uczuć. Musi być natomiast otwarta na wszystkie problemy, odporna na wpływy zewnętrzne (skwary słońca), obiektywna (sterująca w niebie). Jej zadaniem jest także przedstawianie indywidualnego spojrzenia na świat (Do żadnej czapki klamrą nie przykuj się złotą).

 

Ostatnia zwrotka ukazuje poezję jako strażniczkę wartości, chroniącą ludzkość od moralnych wynaturzeń, którą artyści tworzyć powinni zawsze, niezależnie od okoliczności.

1 2
Jak oceniasz przeczytane opracowanie? Wyraź swoją opinię!
Autor opracowania: Aleksandra Smusz

Polub stronę LekcjaPolskiego.pl na FaceBooku i polecaj ją znajomym!

Dodaj swoją opinię:

Nie dodano jeszcze opinii. Czekamy na Twój głos!

LekcjaPolskiego.pl – opracowania lektur, opracowania wierszy, epoki literackie, streszczenia lektur, problematyka, bohaterowie, wypracowania, analizy i interpretacje wierszy

Reklama | Kontakt | Polityka prywatności
Realizacja: Zdzislowicz.pl - Strony WWW