Wykorzystujemy pliki cookie do spersonalizowania treści i reklam, aby oferować funkcje społecznościowe i analizować ruch w naszej witrynie. Informacje o tym, jak korzystasz z naszej witryny, udostępniamy partnerom społecznościowym, reklamowym i analitycznym. Zobacz szczegóły.
 opracowania lektur, opracowania wierszy, motywy literackie, epoki literackie, streszczenia, problematyka, bohaterowie lektur, wypracowania, analizy i interpretacje wierszy
LekcjaPolskiego.pl » Romantyzm » Juliusz Słowacki » Testament mój

Testament mój

Wiersz Testament mój powstał na przełomie 1839 i 1840 roku w Paryżu, gdzie polski wieszcz przebywał na emigracji.

Słowacki chorował na gruźlicę, która wówczas była nieuleczalna, i mógł przeczuwać zbliżający się kres życia. Podnosi on wobec tego w swoim poetyckim testamencie najważniejsze dla niego sprawy: podsumowuje swoje życie, porusza motyw poświęcenia się i walki o wolność ukochanego kraju, będącego dla niego najwyższą wartością, prezentuje siebie jako postać szczególną, samotnego bohatera romantycznego, wybrańca. Łączy ponadto horacjański motyw non omnis moriar („nie wszystek umrę”) z ideą tyrtejską – negacją bierności i wezwaniem do działania.

Utwór jest zbudowany z dziesięciu czterowersowych strof i, podobnie jak wiele innych liryków Słowackiego, został napisany trzynastozgłoskowcem ze średniówką po 7 sylabie. Kunsztu poetyckiego dopełniają rymy, układające się tutaj w sekwencje abab (rymy krzyżowe). Wszystkie te elementy tworzą melodię utworu.

Wiersz jest przykładem liryki bezpośredniej (osoba mówiąca wypowiada się w pierwszej osobie liczby pojedynczej). Podmiot liryczny, dający się utożsamiać z Juliuszem Słowackim, zwraca się do zbiorowego odbiorcy – do ludzi, którzy go znali, wśród których żył (liryka zwrotu do adresata). Zostawia on dyspozycje dla swoich przyjaciół, ale też w ostatniej strofie ujawnia uniwersalny wymiar swojego przesłania, jakie pragnie pozostawić światu.

Pierwszą zwrotkę utworu tworzy apostrofa do osób odczytujących testament. Z intencji poety wynika, że chce on, by jego słowa zostały przeczytane po jego śmierci. Słowacki podsumowuje swoje życie. Uważa, że dzielił trudne chwile z innymi, mając serdeczny stosunek do ludzi wyznających wzniosłe zasady moralne,. Utożsamia się z ich wspólnotą:

Żyłem z wami, cierpiałem i płakałem z wami,

Nigdy mi, kto szlachetny, nie był obojętny,

Dziś was rzucam i dalej idę w cień – z duchami –

A jak gdyby tu szczęście było – idę smętny.

1 2 3 4 5
Jak oceniasz przeczytane opracowanie? Wyraź swoją opinię!
Autor opracowania: Aleksandra Smusz

Polub stronę LekcjaPolskiego.pl na FaceBooku i polecaj ją znajomym!

Dodaj swoją opinię:

Nie dodano jeszcze opinii. Czekamy na Twój głos!

LekcjaPolskiego.pl – opracowania lektur, opracowania wierszy, epoki literackie, streszczenia lektur, problematyka, bohaterowie, wypracowania, analizy i interpretacje wierszy

Reklama | Kontakt | Polityka prywatności
Realizacja: Zdzislowicz.pl - Strony WWW