Wykorzystujemy pliki cookie do spersonalizowania treści i reklam, aby oferować funkcje społecznościowe i analizować ruch w naszej witrynie. Informacje o tym, jak korzystasz z naszej witryny, udostępniamy partnerom społecznościowym, reklamowym i analitycznym. Zobacz szczegóły.
 opracowania lektur, opracowania wierszy, motywy literackie, epoki literackie, streszczenia, problematyka, bohaterowie lektur, wypracowania, analizy i interpretacje wierszy
LekcjaPolskiego.pl » Romantyzm » Juliusz Słowacki » Hymn (Smutno mi, Boże!)

Hymn (Smutno mi, Boże!)

Wiersz Juliusza Słowackiego Smutno mi, Boże, nazywany tak za sprawą zapadającego w pamięć refrenu, funkcjonuje też pod tytułem Hymn oraz Hymn o zachodzie słońca na morzu. Z autorskiego dopisku pod wierszem wiadomo, że utwór powstał podczas „zachodu słońca na morzu przed Aleksandrią”.

Utwór częściowo spełnia wymogi formalne gatunku lirycznego, jakim jest hymn – uroczysta, pochwalna i podniosła pieśń sławiąca Boga, bohaterów bądź szczytne idee. Podmiot liryczny, którego ze względu na kontekst biograficzny można utożsamiać z poetą, istotnie zwraca się do Stwórcy, jednak jego monolog nie przynosi słów uwielbienia. Zamiast tego pojawiają się skarga i przejmujące refleksje. Nadaje to wierszowi charakter elegijny – to elegie właśnie są tradycyjnie utrzymywane w tonie smutnego rozpamiętywania, zawierają problematykę egzystencjalną i dotyczą spraw osobistych.

 

Hymn Słowackiego składa się z ośmiu sześciowersowych zwrotek. W każdej z nich trzy pierwsze wersy pisane są jedenastozgłoskowcem (5+6), czwarty wers jest pięciosylabowy, piąty znów jedenastozgłoskowy. Ponadto każda strofa kończy się tytułowym wezwaniem „smutno mi, Boże!”, które spełnia m.in. funkcję refrenu. Poeta stosuje rymy krzyżowe, dokładne i niedokładne. Wszystkie wymienione elementy budują melodię utworu.

Już sam tytuł sugeruje czytelnikowi typ liryki, jaki wykorzystuje poeta – jest to oczywiście liryka zwrotu do adresata, z pierwszoosobowym podmiotem lirycznym, wyznającym swoje uczucia i myśli (a więc także liryka bezpośrednia). Interpretując wiersz, warto zauważyć, że pod względem językowym przenikają się w nim dwa style. Inaczej poeta opisuje swoje rozterki (dominuje tutaj prostota), a inaczej kształtuje wypowiedź kierowaną do Boga (wówczas wypowiada się w podniosłym tonie).

1 2 3 4 5
Jak oceniasz przeczytane opracowanie? Wyraź swoją opinię!
Autor opracowania: Aleksandra Smusz

Polub stronę LekcjaPolskiego.pl na FaceBooku i polecaj ją znajomym!

Dodaj swoją opinię:

Nie dodano jeszcze opinii. Czekamy na Twój głos!

LekcjaPolskiego.pl – opracowania lektur, opracowania wierszy, epoki literackie, streszczenia lektur, problematyka, bohaterowie, wypracowania, analizy i interpretacje wierszy

Reklama | Kontakt | Polityka prywatności
Realizacja: Zdzislowicz.pl - Strony WWW