Dimka, były prawosławny duchowny z „Innego świata” Gustawa Herlinga-Grudzińskiego, jest jednym z najbliższych przyjaciół narratora. Łączy praktyczną troskę o innych z cynizmem człowieka, którego wieloletnia niewola nauczyła walki o przeżycie.
Charakterystyka Dimki
W młodości był popem w Wierchojańsku. Po rewolucji porzucił stan duchowny, został kancelistą, a później robotnikiem. Założył rodzinę i zbliżył się do komunizmu. Mimo to w 1936 roku aresztowano go za dawne duchowieństwo. Żonę i dwoje dzieci zesłano do Środkowej Azji. W obozie nie otrzymuje o nich wiadomości i odsuwa nawet pragnienie ich poznania. Zerwanie z przeszłością jest częścią jego przystosowania do niewoli, a nie dowodem, że nigdy nie był do bliskich przywiązany.
Ma siwiejącą brodę i protezę prawej nogi. W 1937 roku celowo okaleczył się przy pracy, aby trafić do szpitala. Dla niego oznaczało to również ocalenie wiary we własną wolę. Jako porządkowy baraku sprząta, ogrzewa pomieszczenie i przynosi wodę oraz chwoję. Wie, jak zdobyć dodatkowe jedzenie. Zaradność łączy z opiekuńczością: radzi Gustawowi zabiegać o szpital, pomaga mu wybrać pracę tragarza, a pod koniec pobytu przynosi jedzenie, gdy młody więzień nie ma siły zejść z pryczy.
Nazywa narratora synem i okazuje mu przywiązanie bez patetycznych deklaracji. W Trupiarni serdecznie przyjmuje go po głodówce. Oburza się, że administracja nie oddała mu niezjedzonych racji chleba. Wrażliwość Dimki nie obejmuje jednak wszystkich. Podczas pobicia Gorcewa zamyka drzwi, a później oblewa ofiarę chwoją. Uczestniczy więc w przemocy, choć wobec bliskiego człowieka potrafi być czuły. Także rywalizacja z Sadowskim o resztki zupy ujawnia, jak głód zawęża jego solidarność.
Wyśmiewa religię i twierdzi, że przestał wierzyć w Boga, lecz narrator rozpoznaje w jego współczuciu ślady chrześcijańskiego wychowania. Dimka jest postacią wewnętrznie sprzeczną: cynizm osłania potrzebę bliskości, a skupienie na jedzeniu nie usuwa zdolności do pomocy. Żegnając Gustawa, wkłada koszulę zachowaną na własny pogrzeb i życzy mu szczęśliwego życia. Nie odbiera młodemu prawa do wolności, choć sam pozostaje w obozie bez nadziei na podobny los.