Aleksandra Smusz
Elegia jest jedną z najstarszych odmian pieśni. Należy do liryki żałobnej. W rozumieniu nowożytnym to wiersz o charakterze refleksyjnym, utrzymany w nastroju rozpamiętywania lub skargi, odnoszący się do spraw osobistych bądź problemów egzystencjalnych.
Biała magia należy do najbardziej znanych erotyków Baczyńskiego. Poeta prezentuje w nim swoją ukochaną, Barbarę Drapczyńską.
Klemens Janicki jest poetą polsko-łacińskim. Oznacza to, że jako Polak tworzył po łacinie. Często nazywa się go Janicjuszem, ponieważ podpisywał się Janitius lub Janicius, dostosowując swoje nazwisko do pisowni łacińskiej.
Wiersz W pamiętniku Zofii Bobrówny powstał w Paryżu 13 marca 1844 roku. Utwór został opublikowany dopiero po śmierci poety, w 1866 roku.
Wiersz Testament mój powstał na przełomie 1839 i 1840 roku w Paryżu, gdzie polski wieszcz przebywał na emigracji.
Wiersz Sowiński w okopach Woli jest poświęcony pamięci polskiego generała Józefa Longina Sowińskiego (1777-1831), który uczestniczył w powstaniu kościuszkowskim, w kampanii napoleońskiej na Moskwę w 1812 roku (wówczas stracił nogę) i ostatecznie w powstaniu listopadowym. Jako jeden z obrońców Warszawy walczył on w Reducie Wolskiej, gdzie zginął 6 listopada 1830 roku, w czasie rosyjskiego natarcia.
Wiersz Juliusza Słowackiego Smutno mi, Boże, nazywany tak za sprawą zapadającego w pamięć refrenu, funkcjonuje też pod tytułem Hymn oraz Hymn o zachodzie słońca na morzu. Z autorskiego dopisku pod wierszem wiadomo, że utwór powstał podczas „zachodu słońca na morzu przed Aleksandrią”.
Rozmowa z piramidami to jeden nostalgicznych wierszy Juliusza Słowackiego, który podejmuje tematykę patriotyczną. Jak zawsze, poeta odnajduje podobieństwo między historią świata a sytuacją współczesnej mu Polski, a także wplata w utwór elementy autobiograficzne.
Utwór powstał w czasie pobytu Słowackiego w Szwajcarii. Poeta umieścił pod wierszem dokładny czas i miejsce jego napisania – 20 lipca 1835 roku nad jeziorem Leman. Hipotezy dotyczące poświęcenia tego utworu młodzieńczej miłości poety, Marii Wodzińskiej, pojawiają się rzadko.
Juliusz Słowacki większą część swojego dorosłego życia spędził na emigracji. W wielu jego utworach pojawia się motyw matki, za którą poeta tęskni i która, zostawszy w ojczyźnie, cierpi z powodu nieobecności syna. Utwór Do matki jest swoistym poetyckim listem skierowanym do Salomei Słowackiej. Ze względu na kontekst biograficzny podmiot liryczny można utożsamiać z samym artystą.
