Wykorzystujemy pliki cookie do spersonalizowania treści i reklam, aby oferować funkcje społecznościowe i analizować ruch w naszej witrynie. Informacje o tym, jak korzystasz z naszej witryny, udostępniamy partnerom społecznościowym, reklamowym i analitycznym. Zobacz szczegóły.
 opracowania lektur, opracowania wierszy, motywy literackie, epoki literackie, streszczenia, problematyka, bohaterowie lektur, wypracowania, analizy i interpretacje wierszy
LekcjaPolskiego.pl » Młoda Polska » Leopold Staff » Wysokie drzewa

Wysokie drzewa

Wiersz Wysokie drzewa składa się z trzech zwrotek o rymach krzyżowych (abab). Tworzy go regularny trzynastozgłoskowiec (ze średniówką po siódmej sylabie). Utwór utrzymany jest w wysokim, klasycystycznym stylu. Słownictwo wiersza odznacza się prostotą, jednak dzięki użyciu go w niecodziennym kontekście zyskuje podniosły charakter.

 
 
Temat niniejszego liryku to opis tytułowych drzew, ukazanych podczas dojrzałego lata (w sierpniu), wieczorną porą. Drzewa w większości kultur uważane są za symbol m.in. życia, piękna, doskonałości i poezji – i tak też funkcjonują w omawianym utworze. Deskrypcja ta ukazuje bliski związek człowieka z przyrodą. Tytułowe wysokie drzewa zostają umieszczone najwyżej w hierarchii piękna.
 
Warto zwrócić uwagę na to, że każdą spośród trzech strof wiersza tworzy jedno rozbudowane zdanie, którego wyodrębnione gramatycznie części pokrywają się z podziałem na wersy.
 
Utwór rozpoczynają i kończą słowa wyrażające zachwyt poety nad pięknem opisywanych drzew, będące jego klamrą kompozycyjną:
 
O, cóż jest piękniejszego niż wysokie drzewa.
 

W początkowej metaforze drzewa przedstawione w scenerii zachodzącego słońca zostają porównane do rzeźby:
 
O, cóż jest piękniejszego niż wysokie drzewa,
W brązie zachodu kute wieczornym promieniem,
Nad wodą, co się pawich barw blaskiem rozlewa,
Pogłębiona odbitych konarów sklepieniem.
 
W szczególny sposób podkreśla to ich zalety: sztuka rzeźbiarska od czasów starożytnych była uważana za dziedzinę działalności artystycznej, która odtwarza obiektywne piękno. Mistrzem rzeźby w wierszu Staffa jest natura, rozumiana jako przejaw i twórczyni doskonałości. Walory rzeźbiarskie łączą się tutaj z malarskimi – brąz, z którego niegdyś wykuwano rzeźby, wskazuje także na kolor przedstawionych drzew. Ich obraz odbija się w wodzie mieniącej się w barwach roślin. Maluje się w niej także pogłębiające ją optycznie sklepienie konarów. To kolejna metafora obrazująca monumentalność opisywanych drzew. Jawią się tu one jako świątynia natury.

 

1 2
Jak oceniasz przeczytane opracowanie? Wyraź swoją opinię!
Autor opracowania: Aleksandra Smusz

Polub stronę LekcjaPolskiego.pl na FaceBooku i polecaj ją znajomym!

Dodaj swoją opinię:

Nie dodano jeszcze opinii. Czekamy na Twój głos!

LekcjaPolskiego.pl – opracowania lektur, opracowania wierszy, epoki literackie, streszczenia lektur, problematyka, bohaterowie, wypracowania, analizy i interpretacje wierszy

Reklama | Kontakt | Polityka prywatności
Realizacja: Zdzislowicz.pl - Strony WWW