Ojciec Laurenty jest franciszkaninem i powiernikiem młodych kochanków w tragedii Williama Szekspira „Romeo i Julia”. Łączy życzliwość, wiedzę i pragnienie pojednania z nadmierną wiarą w skuteczność własnych planów.
Charakterystyka ojca Laurentego
Zakonnik mieszka w celi, zna właściwości roślin i rozważa, jak lekarstwo może stać się trucizną. Szekspir nie określa dokładnie jego wieku ani wyglądu. Jego społeczną rolę wyznaczają posługa religijna i zaufanie osób szukających rady.
Laurenty potrafi dostrzec niebezpieczeństwo porywczości. Zwraca uwagę na gwałtowną zmianę uczuć Romea i zachęca go do umiaru. Nie jest więc bezkrytycznym entuzjastą romantycznych uniesień. Wierzy jednak, że małżeństwo młodych może przynieść zgodę zwaśnionym rodzinom.
Pragnie pomóc Julii uniknąć narzuconego związku, dlatego proponuje środek wywołujący pozór śmierci. W jego postawie ujawnia się rozbieżność między szlachetnym celem a ryzykownym sposobem działania. Plan zależny od tajemnicy i sprawnego przekazu wiadomości okazuje się kruchy.
W grobowcu namawia Julię do ucieczki, lecz przestraszony odgłosami opuszcza ją, gdy odmawia odejścia. Nie należy pomijać tego momentu przy ocenie jego odpowiedzialności. Potrafi przewidywać cudze błędy, ale sam w sytuacji bezpośredniego zagrożenia nie zachowuje pełnej odwagi.
Po tragedii przedstawia prawdę o swoim udziale i nie próbuje całkowicie uchylić się od oceny. Jest człowiekiem dobrych intencji, którego roztropność ma wyraźne granice. Jego postać pokazuje, że chęć niesienia pomocy nie zwalnia z odpowiedzialności za środki i możliwe następstwa.