Przejdź do treści
Lekcjapolskiego.pl

Pani Rieux – charakterystyka

Autor utworu
Albert Camus
Autor opracowania
Tomasz Borowy
Ostatnia aktualizacja
Tagi
Dżuma

Pani Rieux, matka Bernarda Rieux w powieści „Dżuma” Alberta Camusa, uosabia cichą troskę o drugiego człowieka. Przyjeżdża prowadzić synowi dom podczas nieobecności jego chorej żony i pozostaje z nim przez epidemię. Jej dobroć wyraża się przede wszystkim w codziennej obecności oraz gotowości do opieki.

Charakterystyka pani Rieux

Pani Rieux jest starszą, drobną kobietą o srebrzących się włosach i łagodnym spojrzeniu. Camus nie podaje jej imienia ani rozbudowanej historii życia. Jest matką lekarza, nie jego małżonką. Po wyjeździe synowej do sanatorium zajmuje się gospodarstwem, dzięki czemu doktor może wykonywać obowiązki. Porusza się cicho, mówi prosto i nie zabiega o uwagę. Jej sposób bycia nie narzuca się otoczeniu, a jednak wprowadza do domu poczucie ładu oraz bezpieczeństwa.

Najważniejszą jej cechą jest uważność na cudze potrzeby. Dostrzega zmęczenie syna i czeka na jego powroty bez wyrzutów, chociaż praca coraz bardziej go pochłania. Nie żąda ciągłych zwierzeń ani potwierdzania uczuć. Wie, że nie wszystko można wyrazić słowami. Spokojne wspólne wieczory pozwalają doktorowi choć na krótko odpocząć. Ta powściągliwość nie oznacza chłodu, lecz delikatność, która nie obciąża drugiego człowieka własnymi oczekiwaniami.

Tarrou dostrzega w niej dobroć obecną w najmniejszych gestach. Obserwuje, jak siedzi przy oknie i wykonuje zwykłe czynności, nie potrzebując szczególnych deklaracji. Przypomina mu jego własną matkę, dlatego jej obecność ma dla niego także osobiste znaczenie. Pani Rieux nie głosi programu moralnego, lecz pokazuje praktyczny sposób bycia z innymi. Jej postawa stanowi domowe dopełnienie solidarności organizowanej w szpitalach i zespołach sanitarnych.

Gdy Tarrou choruje, sama proponuje, żeby pozostał u nich. Zna ryzyko i wie, że szczepienie nie usuwa go całkowicie, ale nie chce odsyłać przyjaciela syna w chwili największej potrzeby. Czuwa przy nim, poprawia poduszkę, dotyka włosów i pomaga doktorowi. Odmawia odpoczynku, dopóki nie uznaje go za konieczny dla dalszej opieki. Nie potrafi ocalić chorego, lecz nie pozostawia go samotnego. Także po jego śmierci i po wiadomości o odejściu synowej jest przy Bernardzie. Zasługuje na szacunek dzięki odwadze pozbawionej rozgłosu i miłości, która nie ogranicza się do zapewnień.