Przejdź do treści
Lekcjapolskiego.pl

Julia – charakterystyka

Autor utworu
George Orwell
Autor opracowania
Tomasz Borowy
Ostatnia aktualizacja

Julia z „Roku 1984” George’a Orwella jest ukochaną Winstona Smitha i przeciwniczką Partii, która broni przede wszystkim prawa do osobistego szczęścia. Praktyczna, odważna i pełna energii potrafi długo ukrywać nieposłuszeństwo pod pozorami wzorowej gorliwości.

Charakterystyka Julii

Ma dwadzieścia sześć lat, mieszka z innymi kobietami w hotelu robotniczym i pracuje w Departamencie Literatury. Obsługuje oraz konserwuje maszyny produkujące powieści. Lubi zajęcia techniczne, chociaż samych książek nie czyta dla przyjemności. Pochodzi z pokolenia, które nie zna świata sprzed Rewolucji. Wspomina dziadka, lecz nie przedstawia pełnej historii rodzinnej. Jest sprawna fizycznie, ma gęste ciemne włosy, piegowatą twarz i piwne oczy. Porusza się szybko i pewnie. Jej młodość kontrastuje ze zmęczeniem Winstona, ale nie jest dla niej powodem do lekceważenia jego wieku czy dolegliwości.

Największą zaletą Julii jest zaradność połączona z umiejętnością maskowania się. W organizacjach młodzieżowych i podczas publicznych wydarzeń pracuje gorliwie, nosi szarfę Młodzieżowej Ligi Antyseksualnej i skanduje hasła. Prywatnie łamie zasady, które publicznie popiera. Uważa, że podporządkowanie w drobnych sprawach pozwala zachować swobodę w ważniejszych. Sama nawiązuje kontakt z Winstonem, przemycając kartkę, a potem planuje trasę spotkania i bezpieczny powrót. Zna kryjówki, potrafi zdobywać rzadkie produkty oraz przewidywać praktyczne zagrożenia. Dzięki niej miłość nie pozostaje jedynie marzeniem samotnego urzędnika.

Jej bunt wynika z potrzeby życia zgodnego z własnymi pragnieniami. Lubi smak prawdziwej kawy, chce się malować i móc ubrać inaczej niż w partyjny uniform. W bliskości z Winstonem broni prawa do przyjemności oraz czułości. Rozumie, że Partia wykorzystuje niezaspokojenie seksualne do wzmacniania nienawiści i kultu wodza. Nie jest zatem osobą pozbawioną przenikliwości. W sprawach bezpośrednio związanych z ciałem i codziennością bywa bardziej spostrzegawcza niż ukochany. Jednocześnie odmawia poświęcenia całego życia dla abstrakcyjnej przyszłości.

Ograniczeniem jej postawy jest małe zainteresowanie prawdą historyczną i działaniem systemu poza własnym doświadczeniem. Nie poruszają jej tak jak Winstona dowody fałszowania dawnych wydarzeń. Uważa, że propaganda kłamie, ale nie widzi potrzeby szczegółowego sprawdzania każdego kłamstwa. Potrafi zapominać zmiany wojennych sojuszy, choć nienawidzi rządzących. Nie wierzy też początkowo w zorganizowaną opozycję. Jej spryt pomaga omijać zakazy, lecz nie daje pełnej wiedzy o skali kontroli. Właśnie dlatego pozornie bezpieczny pokój może stać się pułapką.

Wobec Winstona jest czuła, bezpośrednia i opiekuńcza. Nie rezygnuje ze związku, gdy mężczyzna proponuje rozstanie dla jej bezpieczeństwa. W mieszkaniu O’Briena jako pierwsza sprzeciwia się trwałemu rozdzieleniu. Wierzy, że nawet wymuszone zeznania nie muszą oznaczać utraty miłości. Aresztowanie i późniejsza przemoc niszczą tę pewność. Po zwolnieniu przyznaje, że zapragnęła skierować własne cierpienie na Winstona. Ich spotkanie nie przywraca więzi. Widoczne zmiany ciała i zachowania świadczą o krzywdzie, ale powieść nie opisuje dokładnie zastosowanych wobec niej tortur.

Julia uosabia żywotność i pragnienie prywatnej wolności, których Partia nie potrafi tolerować. Jej polityczna obojętność ma swoje granice, jednak nie unieważnia autentyczności uczuć. Finał pokazuje, że osobisty spryt i przekonanie o nietykalności własnego serca nie wystarczają wobec przemocy skierowanej na najgłębsze lęki człowieka.