Stary astmatyk z powieści „Dżuma” Alberta Camusa jest pacjentem Bernarda Rieux i ironicznym komentatorem życia Oranu. Epidemia nie odbiera mu przywiązania do własnych nawyków ani pewności, że potrafi rozsądnie urządzić sobie egzystencję. Jego spokój łączy praktyczną zaradność z obojętnością wobec wielu spraw zajmujących innych.
Charakterystyka starego astmatyka
To siedemdziesięciopięcioletni Hiszpan, dawniej prowadzący niewielki handel. Ma twardą, pooraną twarz i cierpi na astmę. Opiekuje się nim żona. Od około dwudziestu pięciu lat spędza życie w łóżku, ale nie wynika to wyłącznie z fizycznej niemożności poruszania się. Mając pięćdziesiąt lat, uznał, że zrobił już dosyć i może zaprzestać pracy. Utrzymuje się z niewielkich dochodów, ogranicza potrzeby i organizuje dzień według własnego porządku. Nie jest staruszkiem plującym z balkonu na koty, którego obserwuje Tarrou. To dwie różne postacie.
Najbardziej charakterystycznym zwyczajem pacjenta jest przesypywanie grochu między naczyniami. W ten sposób odmierza czas, nie potrzebując zegarka. Powtarzalna czynność daje mu poczucie przewidywalności i kontroli. Nie szuka przygód ani dalekich podróży. Nawet próbę wyjazdu do Algieru zakończył powrotem po opuszczeniu pociągu na pierwszym postoju. Jego świat jest wąski, lecz dobrze oswojony. Nie odczuwa potrzeby przyjmowania cudzych miar sukcesu czy aktywności.
Jest rozmowny, przekorny i lubi komentować zasłyszane wiadomości. Potrafi cieszyć się zjawiskami, które dla innych są niepokojące, albo wyrażać opinie bez dbałości o ich pełną zgodność. Rozumowanie religijne podporządkowuje czasem usprawiedliwieniu własnego odpoczynku, innym razem kpi z duchowieństwa. Bardziej niż spójny system przekonań ceni wygodny, długotrwały sposób życia. Pragnie przeżyć innych i z zadowoleniem ocenia własną metodę ograniczania wysiłku.
Nie jest jednak całkowicie pozbawiony zdolności rozpoznawania ludzkiej wartości. Po śmierci Tarrou mówi o nim z uznaniem jako o człowieku, który wiedział, czego chciał. Równocześnie ironizuje na temat możliwych pomników, przemówień i odznaczeń po epidemii. Podejrzewa, że zbiorowe ceremonie szybko zastąpią rzeczywistą pamięć. Przeżywa zarazę i pozostaje przy swoich naczyniach z grochem. Jego postawa bywa samolubna i ograniczona, ale podważa też patos oficjalnych ocen. Stanowi kłopotliwe przeciwieństwo ludzi, którzy narażają siebie dla innych, nie będąc po prostu jednoznacznym wzorem ani jednoznacznym potworem.