Węgiełek jest młodym rzemieślnikiem z Zasławia w powieści Bolesława Prusa „Lalka”. Łączy pracowitość, zaradność i wdzięczność z zazdrością oraz trudnością przezwyciężenia uprzedzeń wobec kobiecej przeszłości.
Charakterystyka Węgiełka
Ma dwadzieścia kilka lat, wesołą i inteligentną twarz. Przed spotkaniem z Wokulskim zakłada odświętny surdut i starannie przygotowuje włosy, co pokazuje chęć dobrego zaprezentowania się. Potrafi wykonywać prace stolarskie, kowalskie i napisy; utrata warsztatu po pożarze ogranicza jego możliwości, nie odbiera mu jednak umiejętności.
Węgiełek jest energiczny i gotowy do pracy. Nie oczekuje wyłącznie jałmużny, lecz szansy użycia zdolności. Zlecenie wykucia napisu traktuje poważnie, a zainteresowanie Wokulskiego pozwala mu uwierzyć, że jego sytuacja nie jest beznadziejna. Otwarcie okazuje wdzięczność dobroczyńcy.
W stosunkach społecznych zachowuje początkowo respekt wobec bogatego pana. Nie oznacza to braku własnego charakteru: mówi żywo, potrafi upomnieć się o niezapłaconą pracę i ma świadomość wartości swoich umiejętności. Jego przykład pokazuje, że ubóstwo nie wynika z braku talentu.
Małżeństwo z Marianną ujawnia jednak granicę jego wrażliwości. Znał jej trudną przeszłość, ale spotkanie ze Starskim wywołuje upokorzenie i odrazę skierowaną również przeciw żonie. Nie potrafi oddzielić jej doznanej krzywdy od własnego urażonego poczucia honoru.
Nie przechodzi jednoznacznej przemiany moralnej: poprawa położenia nie usuwa problemów emocjonalnych. Można docenić jego pracowitość i lojalność, a zarazem skrytykować krzywdzący osąd Marianny. Węgiełek pokazuje, że pomoc materialna otwiera możliwości, ale sama nie przełamuje społecznych uprzedzeń.