Julian Tuwim, poeta dwudziestolecia międzywojennego, autor skeczy kabaretowych i tekstów politycznych, wielu czytelnikom kojarzy się przede wszystkim z popularnymi wierszykami dla dzieci. W swojej twórczości poruszał jednak także inne, naturalistyczne zagadnienia – zniszczenie miast i zepsucie jego mieszkańców czy też wszechobecną brzydotę. Do tego nurtu należy utwór Chrystus miasta, pochodzący z wydanego w 1920 roku zbioru Czyhanie na Boga.

Julian Tuwim był jednym z najpopularniejszych twórców polskiego dwudziestolecia międzywojennego, poetą, tłumaczem, współzałożycielem grup kabaretowych i literackich, a także redaktorem takich pism jak Skamander czy Cyrulik Warszawski. Jego twórczość charakteryzowały częste gry słowem, rytmiczność, błyskotliwy humor. W późniejszych badaniach nad językiem skupiał się na tworzeniu neologizmów, czego wyrazem jest między innymi wiersz Słowisień, w całości będący niezwykłym, wymagającym ogromnego kunsztu artystycznego eksperymentem językowym.

Julian Tuwim to polski poeta, który tworzył głównie w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Poza literaturą, zajmował się także tłumaczeniem dzieł zagranicznych oraz działalnością kabaretową – był autorem tekstów skeczy oraz piosenek. Ukrywał się pod wieloma pseudonimami, między innymi Jan Wim czy Pikador. Jego wiersz Czereśnie został opublikowany w roku 1920 i wchodził w skład drugiej części zbioru Czyhanie na Boga.

Utwór „Prośba o piosenkę” jest zaliczany do utworów programowych Juliana Tuwima. Jest to przykład liryki bezpośredniej. Podmiot liryczny, utożsamiany z poetą, zwraca się do Boga z prośbą o natchnienie (apostrofa). W tym krótkim liryku zawarł Tuwim najważniejsze założenia swojej poezji.

Ten nieco zabawny i w gruncie rzeczy zadziorny utwór, przez badaczy zaliczany jest do wierszy programowych. Podmiot liryczny należy utożsamiać z autorem (liryka bezpośrednia). Poeta pozornie opisuje przejażdżkę tramwajem w maju. Tymczasem wypowiada się na temat sztuki, roli i istoty poezji. Zwraca się do swoich czytelników, przede wszystkim do tytułowych krytyków.

Wiersz „Sokrates tańczący” pochodzi z tomu o tej samej nazwie, opublikowanego w 1920 roku. Utwór należy do liryki roli – podmiot liryczny wciela się tu w postać starożytnego filozofa Sokratesa. Niewątpliwie poeta wykazał się wielką erudycją podczas pisania liryku:

Wiersz „Sitowie” należy zaliczyć do liryki bezpośredniej (podmiot liryczny mówi o swoich przeżyciach). Jest to niezwykle poruszający utwór, mówiący o minionym bezpowrotnie dzieciństwie. Podmiot liryczny należy utożsamiać z autorem. Poza nostalgicznym wspomnieniem lat młodzieńczych, liryk włącza się również w dyskusję na temat roli i istoty sztuki poetyckiej (autotematyzm).

Wiersz „Wiosna” pochodzi z tomu Sokrates tańczący (1920), jednak został opublikowany wcześniej na łamach pisma „Pro Arte et Studio”. Utwór wywołał skandal i podzielił środowisko artystów i czytelników na dwie grupy.

Wiersz „Przy okrągłym stole” zaliczany jest do liryki bezpośredniej. Podmiot liryczny mówi w nim o swojej ukochanej, która – jak można się domyślić z kontekstu utworu – odeszła. Liryk ma budowę klamrową – otwiera go i zamyka propozycja wyjazdu na kilka dni do Tomaszowa. W związku z apostrofą rozpoczynającą utwór, można mówić o liryce zwrotu do adresata.

Wiersz „Mieszkańcy” jest przykładem liryki pośredniej. Podmiot liryczny opisuje w niezwykle metaforyczny sposób typowy dzień zwykłego mieszkańca blokowiska. Co ważne, słowem – kluczem utworu jest wyraz „straszny”, który wielokrotnie pojawia się w wersach.