Duch Króla jest zjawą zmarłego władcy Danii i ojca tytułowego bohatera tragedii Williama Szekspira „Hamlet”. Uosabia pamięć krzywdy, żądanie sprawiedliwości i niepokój, którego nie usunęły dworskie pozory normalności.
Charakterystyka Ducha Króla
Zjawa ukazuje się w zbroi, przypominając postać dawnego monarchy. Świadkowie rozpoznają jej podobieństwo do zmarłego króla. Wojenny ubiór wiąże ją z publiczną rolą władcy, choć rozmowa z synem odsłania także prywatne cierpienie zdradzonego męża i brata.
Duch twierdzi, że został zamordowany przez Klaudiusza podczas snu. Żąda od Hamleta pomszczenia zbrodni, nie przedstawia jednak zemsty jako prawa do krzywdzenia wszystkich. Nakazuje zostawić Gertrudę niebu i jej sumieniu, co oddziela ocenę żony od kary przeznaczonej dla zabójcy.
Jego wypowiedź pełna jest bólu, oburzenia i przekonania o naruszeniu podstawowego ładu. Pragnie, aby syn zachował pamięć o ojcu i nie zaakceptował świata opartego na zdradzie. Późniejsze pojawienie się w komnacie królowej przypomina Hamletowi o celu działania i kieruje uwagę ku cierpiącej matce.
Postać zachowuje tajemniczość. Hamlet początkowo bierze pod uwagę możliwość zwodniczego charakteru zjawy, dlatego szuka niezależnego potwierdzenia opowieści. Nie należy utożsamiać każdego przekonania syna z bezsporną wiedzą o Duchu. Niepewność jego pochodzenia należy do moralnego problemu dramatu.
Duch nie przechodzi przemiany: pozostaje związany z żądaniem rozliczenia przeszłości. Budzi współczucie jako ofiara, ale stawia syna przed niebezpiecznym obowiązkiem. Jego znaczenie polega na pokazaniu, że nieujawniona zbrodnia trwa w życiu następnego pokolenia.