Laertes jest synem Poloniusza i bratem Ofelii w tragedii Williama Szekspira „Hamlet”. Cechują go rodzinna lojalność, odwaga i porywczość, która w chwili żałoby czyni go podatnym na manipulację.
Charakterystyka Laertesa
Bohater należy do duńskiego środowiska dworskiego, ale część życia spędza we Francji. Szekspir nie podaje jego dokładnego wieku ani szczegółowego wyglądu. Jest sprawnym szermierzem, co ma znaczenie dla sposobu wykorzystania go przez Klaudiusza.
Wobec Ofelii przyjmuje postawę opiekuńczą i pouczającą. Ostrzega ją, że książę nie może wybierać małżonki wyłącznie według osobistego uczucia. Troska o siostrę jest szczera, lecz towarzyszy jej przekonanie, że powinien kierować jej zachowaniem. Ofelia przypomina mu, iż sam również powinien przestrzegać wygłaszanych zasad.
Wiadomość o śmierci ojca wyzwala gwałtowny gniew i potrzebę natychmiastowego odwetu. Laertes nie rozpoczyna od spokojnego sprawdzania faktów. Rozpacz nad stanem Ofelii wzmacnia pragnienie ukarania winnego, a Klaudiusz umiejętnie kieruje je przeciw Hamletowi.
Gotowość użycia zatrutego ostrza ujawnia sprzeczność między rycerskim honorem a rzeczywistym czynem. Bohater chce dochować wierności bliskim, lecz wybiera oszustwo. Podczas pojedynku odczuwa jednak opór sumienia, a w obliczu śmierci ujawnia podstęp i prosi Hamleta o wzajemne przebaczenie.
Laertes przechodzi przemianę od mściciela do człowieka rozpoznającego własną winę. Nie usprawiedliwia to jego udziału w zamachu, ale przywraca mu zdolność moralnej oceny. Pokazuje, że przywiązanie do rodziny staje się niebezpieczne, gdy usuwa potrzebę prawdy i uczciwych środków działania.
