Ofelia jest córką Poloniusza, siostrą Laertesa i ukochaną Hamleta w tragedii Williama Szekspira „Hamlet”. To wrażliwa i posłuszna młoda kobieta, której potrzeba bliskości zderza się z wymaganiami rodziny oraz dworską intrygą.
Charakterystyka Ofelii
Żyje w otoczeniu królewskiego dworu jako córka wpływowego doradcy. Dokładny wiek nie zostaje podany. Dramat pozwala mówić o jej młodości, nie daje jednak podstaw do dopisywania szczegółowego portretu sylwetki, włosów czy ubioru.
Ofelia podporządkowuje się ojcu, gdy ten zabrania jej przyjmowania zalotów Hamleta. Rodzinny autorytet jest dla niej silniejszy niż gotowość obrony własnych uczuć. Jej uległość nie oznacza braku przeżyć: o zachowaniu księcia mówi z lękiem i troską, a nie jak obojętny uczestnik politycznej gry.
Zostaje uwikłana w próbę obserwowania Hamleta przez króla i Poloniusza. Nie dysponuje wiedzą pozwalającą ocenić wszystkie motywy innych. Ostre słowa ukochanego przyjmuje jako bolesny znak rozpadu człowieka, którego ceniła. Jej samotność wynika z niemożności pogodzenia lojalności wobec ojca z uczuciem do księcia.
Śmierć Poloniusza pogłębia kryzys. W pieśniach i rozdawanych kwiatach powracają obrazy straty, miłości i zawiedzionego zaufania. Rozpad uporządkowanej wypowiedzi ujawnia cierpienie, którego wcześniej nie mogła wyrazić swobodnie. Nie należy sprowadzać tego stanu do jednej prostej przyczyny.
Ofelia nie przechodzi przemiany polegającej na świadomym przyjęciu nowego systemu wartości. Jej droga prowadzi raczej od podporządkowanej wrażliwości do załamania. Okoliczności utonięcia pozostają w dramacie przedmiotem niejednoznacznych relacji, dlatego nie wolno przedstawiać jej zamiaru jako całkowicie pewnego.
Budzi współczucie jako osoba krzywdzona przez mechanizmy, na które ma niewielki wpływ. Jej słabością jest brak samodzielności, lecz odpowiedzialności za jej tragedię nie można oddzielić od świata używającego jej uczuć do cudzych celów.