Żona Bernarda Rieux z powieści „Dżuma” Alberta Camusa jest ciężko chorą kobietą, której wyjazd sprawia, że lekarz doświadcza rozłąki podobnie jak inni mieszkańcy Oranu. Pozostaje poza głównym miejscem akcji, lecz jej los nadaje osobisty wymiar pracy doktora. Nie należy mylić jej z panią Rieux, matką bohatera.
Charakterystyka żony doktora Rieux
Camus nie podaje jej imienia ani szczegółowego rozpoznania choroby. Wiadomo, że cierpi od około roku, ma około trzydziestu lat i przed zamknięciem miasta wyjeżdża do górskiego sanatorium. Jej twarz nosi ślady osłabienia, ale uśmiech przywraca jej młody wygląd. Nie ma podstaw do przypisywania jej konkretnego zawodu, zainteresowań czy rozbudowanego portretu fizycznego. Poznajemy ją przede wszystkim w relacji z mężem oraz przez późniejsze wiadomości docierające do Oranu.
Jest czuła i stara się chronić męża przed dodatkowym niepokojem. Podczas przygotowań do podróży zauważa koszt wygodnego miejsca i opieki, nie traktując starań Rieux jak czegoś oczywistego. Przy pożegnaniu płacze, lecz próbuje się uśmiechać. Nie oznacza to braku lęku, tylko wysiłek, żeby nie obciążać nim ukochanej osoby. Również późniejsze uspokajające telegramy stoją w sprzeczności z informacjami lekarza sanatorium o pogorszeniu zdrowia. Jej troska ujawnia się przez sposób przekazywania własnego cierpienia.
Małżeństwo nie zostało przedstawione jako wolne od trudności. Rieux przeprasza za wcześniejsze zaniedbania i liczy, że po powrocie żony będą mogli zacząć na nowo. Także ona wiąże z przyszłością nadzieję. Łączy ich uczucie, którego nie potrafili w pełni przeżyć pośród pracy i choroby. Epidemia odbiera możliwość zwyczajnego spotkania, rozmowy oraz naprawienia tego, co odkładano. Dalsza obecność kobiety w powieści przybiera postać oczekiwania, krótkich depesz i niepewności.
Żona doktora umiera w sanatorium jeszcze przed otwarciem Oranu. Rieux otrzymuje wiadomość następnego ranka po śmierci Tarrou i dowiaduje się, że zgon nastąpił osiem dni wcześniej. Utwór nie pozwala stwierdzić, że zmarła na dżumę. Jej los pokazuje nieodwracalność straconego czasu i granice nadziei na odłożone szczęście. W przedstawionych scenach zasługuje na uznanie dzięki delikatności i wzajemnej trosce, choć pozostaje postacią ukazaną oszczędnie, bez pełnego wglądu w jej myśli.