Hajmon jest synem Kreona i narzeczonym Antygony w tragedii Sofoklesa „Antygona”. Łączy miłość, poczucie sprawiedliwości i gotowość do rozsądnej rozmowy, choć w obliczu utraty ulega rozpaczy.
Charakterystyka Hajmona
Jako królewski syn należy do tebańskiej elity. Jest młody, lecz jego dokładny wiek i wygląd nie zostają opisane. Rodzinna pozycja stawia go pomiędzy posłuszeństwem ojcu a solidarnością z osobą, którą kocha.
Hajmon rozpoczyna rozmowę z Kreonem z szacunkiem. Nie utożsamia jednak szacunku z bezwarunkową zgodą. Przywołuje opinię mieszkańców, którzy inaczej oceniają czyn Antygony, i przypomina, że władca powinien umieć słuchać.
Posługuje się argumentami przemawiającymi za elastycznością, a nie wyłącznie uczuciową prośbą. Rozumie, że przywiązanie do własnej racji może zniszczyć człowieka. Jego system wartości obejmuje zarazem dobro ukochanej i przekonanie, że państwo nie jest prywatną własnością rządzącego.
Gdy ojciec odrzuca rozmowę, narasta gniew. Próba porozumienia ustępuje bezsilności, a w obliczu śmierci Antygony bohater traci zdolność opanowania. Atak na ojca i własna śmierć pokazują załamanie, nie pełne urzeczywistnienie wcześniejszego ideału rozwagi.
Hajmon budzi współczucie i uznanie za obronę cudzej godności. Jego końcowe czyny wymagają jednak krytycznej oceny. Postać ukazuje tragedię człowieka, którego rozsądny głos został odrzucony, a miłość nie znalazła oparcia w możliwości skutecznego działania.