Mikołaj Gogol w Martwych duszach dokonał wstrząsającej i surowej oceny własnej ojczyzny w czasach mu współczesnych. Mierzył się z tego powodu z licznymi nieprzyjemnościami w późniejszej karierze, jednak dzięki niemu możemy zobaczyć jak rosyjska prowincja wyglądała niemal dwieście lat temu.
Karol Bovary z powieści Gustawa Flauberta jest postacią budzącą współczucie. Był człowiekiem zupełnie przeciętnym, ale uczciwie pracował na swój dobrobyt jako lekarz. Na jednej z wizyt spotkał Emmę, w której od razu się zakochał. Mężczyzna był zaślepiony miłością i nie widział wielu jej wad i tego, że po prostu do siebie nie pasują.
„Martwe dusze” Mikołaja Gogola to dzieło, które pomimo swojej niewielkiej objętości, porusza wiele istotnych problemów. Mimo upływu dwustu lat od publikacji rosyjskiego pisarza, powieść nie traci na aktualności.
Emma Bovary prowadziła podwójne życie, co bardzo wpłynęło na los jej samej oraz jej najbliższych. Małżeństwo z Karolem Bovary nie było dla niej przeszkodą, żeby wdawać się w kolejne relacje z innymi mężczyznami, a później także w romanse.
Martwe dusze Mikołaja Gogola to jedno z pierwszych dzieł tego wybitnego rosyjskiego prozaika, którym wywołał niemałe kontrowersje u krytyków i publiczności. Autor pokazywał bowiem, że w XIX wieku społeczeństwo rosyjskie wcale nie należało do najczystszych pod względem moralnym, bieda prowadziła ludzi o porzucenia norm moralnych i postępowania nawet na granicy prawa byle tylko poprawić warunki swojego bytu.
„Martwe dusze” to powieść Mikołaja Gogola, które opowiada o losach przestępcy finansowego, działającego na terenie Rosji w XIX wieku. Jest to opowieść, która w satyryczny, a czasem w bardzo gorzki sposób uświadamia nam, że wyrachowana nieuczciwość i obliczone na zysk oszustwo to zjawiska występujące bez względu na czasy czy okoliczności geograficzne.
„Martwe dusze” Mikołaja Gogola to utwór gorzko podsumowujący życie Rosjan z prowincji w połowie XIX wieku. Los biednych ludzi, którzy od pokoleń muszą walczyć o godność w kraju, którego gospodarka i ekonomia nie potrafią się ustabilizować. Moralność odchodzi w zapomnienie, wartością staje się umiejętność oszukiwania i sztuka manipulacji.
„Hobbit, czyli tam i z powrotem” to jedna z najsłynniejszych powieści z gatunku fantastyki, a jej autorem jest J. R. R. Tolkien. Po raz pierwszy wydano ją w roku 1937 i od tego czasu podbija serca kolejnych czytelników oraz doczekała się także ekranizacji. Na uwagę zasługuje charakterystyczny sposób narracji, w jaki prowadzona jest ta opowieść.
„Hobbit, czyli tam i z powrotem” to powieść autorstwa J. R. R. Tolkiena. Opowiada historię tytułowego hobbita znanego jako Bilbo Baggins, który wiedzie wygodne i spokojne życie w rodzinnym Shire. Pewnego dnia odwiedza go jednak czarodziej Gandalf, a wraz z nim gromada trzynastu krasnoludów, które chcą odbić swoje utracone królestwo w Samotnej Górze z łap smoka Smauga. Bilbo ma im towarzyszyć w tej wyprawie i być ich włamywaczem.
Martwe dusze Mikołaja Gogola to niedługa powieść, w której jednak autorowi udało się oddać bardzo dobrze charakter czasów, w których żył. Rosja w połowie XIX wieku była krajem bardzo ubogim, o zapadającej się gospodarce, bezwartościowej walucie, krajem, w którym – aby godnie żyć – trzeba było uciekać się do nieuczciwości. Upadek moralny Rosjan tamtego czasu Gogol ilustruje właśnie w Martwych duszach, ocenę moralną poszczególnych postaci pozostawiając jednak czytelnikowi.