Prawdopodobnie nie ma człowieka, który w swoim życiu nie zetknął się z pracą. Na przestrzeni lat zmieniała ona swoją postać i cel, ale zawsze stanowiła ogromną i bardzo ważną część ludzkiej egzystencji. Miała ona umożliwiać przetrwanie, zdobycie jedzenia czy wytwarzanie niezbędnych przedmiotów.
Powstanie styczniowe i jego brutalna klęska odcisnęła na społeczeństwie polskim bardzo duże piętno. W symboliczny sposób zakończyła się epoka romantyzmu, wielkich zrywów niepodległościowych, wiary, że szaleńcze porywy serca mogą przezwyciężyć szable i armaty zaborców. Rozpoczął się pozytywizm, w którym ludzie zwracali uwagę raczej na własną pracę, osobiste dążenia do dobrobytu oraz pracę społeczną. Pamięć o katastrofie powstania styczniowego pozostawała w nich jednak i długo była obecna choćby w literaturze.
Sen to nie tylko jedna z potrzeb fizjologicznych człowieka, czas na regenerację i nabranie sił na kolejny dzień. Jest to także czas na reset ludzkiego mózgu, w którego czasie informacje przechodzą między pamięcią krótkotrwałą a długotrwałą. Czasem pojawiają się przy tym marzenia senne, które mają bardzo zróżnicowaną naturę.
„Legenda o Janie i Cecylii” to fragment utworu „Nad Niemnem” Elizy Orzeszkowej. Powieść została wydana w 1888 roku. Legenda jest opowieścią o miłości dwojga ludzi. Para, mimo przeciwnościom losu i niechęci otoczenia, postanawia być ze sobą.
1. Jan i Cecylia to młodzi, zakochani w sobie ludzie. Ich związek nie podoba się rodzinom. Młodzi nie dostają zgody na małżeństwo, ponieważ pochodzą z różnych stanów społecznych. Jan jest prostym chłopem ze wsi, Cecylia wywodzi się z zamożnej, kulturalnej, wysoko postawionej rodziny.