Wykorzystujemy pliki cookie do spersonalizowania treści i reklam, aby oferować funkcje społecznościowe i analizować ruch w naszej witrynie. Informacje o tym, jak korzystasz z naszej witryny, udostępniamy partnerom społecznościowym, reklamowym i analitycznym. Zobacz szczegóły.
 opracowania lektur, opracowania wierszy, motywy literackie, epoki literackie, streszczenia, problematyka, bohaterowie lektur, wypracowania, analizy i interpretacje wierszy
LekcjaPolskiego.pl » Barok » Daniel Naborowski » Marność

Marność

Utwór ten prezentuje gatunek zwany fraszką. Cechuje się prostym językiem. Tekst tworzy siedmiozgłoskowiec o rymach parzystych.

 

Wiersz nawiązuje do znanego cytatu z Pisma Świętego, zawartego w starotestamentowej Księdze Koheletamarność nad marnościami i wszystko marność (łac. vanitas vanitatum et omnia vanitas).


Księgę Koheleta wypełniają rozważania Eklezjastesa nad sensem życia. Z żalem stwierdza on przemijalność wszystkiego, co doczesne, jednak przekonania te nie wiodą go do przyjęcia postawy rezygnacji, lecz poszukiwania nadziei w Bogu. Podobna wykładnia ludzkiego losu składa się na wiersz Naborowskiego.

 

Utwór rozpoczyna stwierdzenie faktu o charakterze sentencjonalnym:

 

 Świat hołduje marności

I wszystkie ziemskie włości.

 

Świat jest tutaj metonimią ludzi (metonimia jest środkiem stylistycznym, polegającym na zastąpieniu jednej nazwy inną, związaną z nią znaczeniowo), a ziemskie włości (majątki ziemskie), dołączone do zdania rozpoczynającego utwór w formie elipsy, są znakiem posiadania, częścią doczesnej rzeczywistości. Z takim stanem rzeczy należy się pogodzić, gdyż nic nie jest w stanie go zmienić:

 

To na wieki nie minie,

Że marna marność słynie.

 

1 2
Jak oceniasz przeczytane opracowanie? Wyraź swoją opinię!
Autor opracowania: Aleksandra Smusz

Polub stronę LekcjaPolskiego.pl na FaceBooku i polecaj ją znajomym!

Dodaj swoją opinię:

MARNOŚĆ Świat hołduje marności I wszytkie ziemskie włości; To na wieki nie minie, Że marna marność słynie. Miłujmy i żartujmy, Żartujmy i miłujmy, Lecz pobożnie, uczciwie, A co czyste, właściwie. Nad wszytko bać się Boga - Tak fraszką śmierć i trwoga.

30.01.2015 r., IP: 213.158.222.34 ja

LekcjaPolskiego.pl – opracowania lektur, opracowania wierszy, epoki literackie, streszczenia lektur, problematyka, bohaterowie, wypracowania, analizy i interpretacje wierszy

Reklama | Kontakt | Polityka prywatności
Realizacja: Zdzislowicz.pl - Strony WWW