Przejdź do treści
Lekcjapolskiego.pl

Raymond Rambert – charakterystyka

Autor utworu
Albert Camus
Autor opracowania
Tomasz Borowy
Ostatnia aktualizacja
Tagi
Dżuma

Raymond Rambert, bohater powieści „Dżuma” Alberta Camusa, jest paryskim dziennikarzem zatrzymanym w Oranie przez epidemię. Początkowo pragnie wyłącznie powrotu do ukochanej, ale stopniowo uznaje odpowiedzialność za ludzi, z którymi dzieli niebezpieczeństwo. Jego przemiana ukazuje przejście od poczucia obcości do świadomej solidarności.

Charakterystyka Raymonda Ramberta

Rambert przyjeżdża do Oranu, aby zebrać informacje o warunkach życia i zdrowia ludności arabskiej. Jest niewysoki, ma szerokie ramiona, jasne, inteligentne oczy i nosi sportowe ubrania. Zawód wymaga od niego nawiązywania kontaktów oraz samodzielności. W rozmowie z Rieux spotyka się z żądaniem przedstawienia pełnej prawdy, której publikacji nie może bezwarunkowo zagwarantować. Osobą najważniejszą w jego prywatnym życiu pozostaje kobieta mieszkająca w Paryżu. Nazywa ją żoną, choć nie są formalnie małżeństwem. Ich rozdzielenie wyznacza początkowy kierunek jego działań.

Gdy bramy zostają zamknięte, dziennikarz czuje się ofiarą niesprawiedliwego przypadku. Uważa, że skoro nie należy do Oranu, nie powinien ponosić konsekwencji miejscowej katastrofy. Przywiązanie do ukochanej jest szczere, a tęsknota dotkliwa. Nie chce zastępować osobistego szczęścia abstrakcyjnym obowiązkiem. W sporze z Rieux oskarża lekarza o podporządkowanie człowieka zasadzie, lecz nie rozumie jeszcze w pełni, że wyjątek dla niego mógłby narazić innych. Jego początkowy egoizm wyrasta więc z obrony ważnego ludzkiego dobra, nie z upodobania do cudzej krzywdy.

Rambert jest uparty, zaradny i zdolny do podejmowania ryzyka. Po odmowie wydania zaświadczenia chodzi po urzędach, składa wyjaśnienia i szuka legalnej drogi wyjazdu. Kiedy te wysiłki zawodzą, nawiązuje za pośrednictwem Cottarda kontakt z przemytnikami. Wielokrotnie powtarza przygotowania, ponieważ plany rozpadają się przez zmiany służby i nieudane spotkania. Nie można uznać go po prostu za tchórza uciekającego przed pierwszym niebezpieczeństwem. Walczył wcześniej w Hiszpanii po stronie pokonanych i zna doświadczenie zbiorowego konfliktu. Właśnie dlatego nie ufa hasłom, które nakazują rezygnować z żywej miłości dla wzniosłej idei.

Jego wrażliwość stopniowo przekracza własną sytuację. Duże znaczenie ma wiadomość, że żona Rieux także przebywa poza miastem. Rambert odkrywa, iż ludzie pozostający przy chorych nie są wolni od osobistych strat. Nie poświęcają jedynie tego, czego sami nie potrzebują. Zgłasza się do pomocy sanitarnej, początkowo z zastrzeżeniem, że będzie pracował do chwili ucieczki. Wspólne obowiązki pozwalają mu poznać cierpienie mieszkańców bez dystansu obserwatora. Przestaje traktować epidemię jak cudzą sprawę, od której wystarczy się odłączyć.

Ostateczna decyzja zapada wtedy, gdy opuszczenie Oranu staje się rzeczywiście możliwe. Rambert dobrowolnie rezygnuje z ucieczki, ponieważ wstydziłby się szczęścia osiągniętego w oderwaniu od innych. Nie zostaje zatrzymany przemocą ani przekonany, że miłość jest czymś nieważnym. Sam uznaje, że dalsze opuszczanie wspólnoty podważyłoby jego szacunek do siebie i zdolność pełnego przeżywania bliskości. Zawiadamia już organizatorów wyjazdu, zanim ostatecznie rozmawia z Rieux. Ta samodzielność sprawia, że pozostanie ma wagę moralnego wyboru, a nie posłuszeństwa wobec cudzych oczekiwań.

Nie przestaje jednak kochać kobiety z Paryża. Dzięki strażnikom nawiązuje z nią tajną korespondencję i proponuje podobną możliwość doktorowi. Jego postawa nie polega na wyrzeczeniu się wszystkich osobistych potrzeb, lecz na pogodzeniu ich z odpowiedzialnością. Nie zdobywa też łatwej pewności, że po zakończeniu zarazy wszystko wróci do dawnego stanu. Na dworcu, czekając na ukochaną, obawia się własnej przemiany oraz śladów pozostawionych przez miesiące rozłąki. Ich spotkanie przynosi wzruszenie, ale nie usuwa automatycznie przebytego cierpienia.

Rambert zasługuje na uznanie jako bohater zdolny skorygować własne przekonania bez zaprzeczenia wartości miłości. Uczy się, że nie należy do wspólnoty wyłącznie dzięki miejscu urodzenia czy stałego zamieszkania. Więź powstaje także przez wspólne doświadczenie i dobrowolną pomoc. Jego przemiana dowodzi, że solidarność może być osobistym wyborem człowieka, który nadal pragnie szczęścia, a nie obowiązkiem dostępnym tylko ludziom pozbawionym prywatnego życia.