Aleksandra Smusz
Werter to człowiek nieprzeciętny i przekonany o własnej wyjątkowości. Obdarzony wieloma talentami i umiejętnościami, staje się atrakcyjny w oczach innych: jest wrażliwy, dostrzega piękno przyrody, potrafi tańczyć, rysować, prowadzić konwersacje, bawić się z dziećmi, pasjonuje go literatura.
4 maja. Werter cieszy się z wyjazdu. Przebywa w okazałej posiadłości należącej kiedyś do hrabiego von M. Zamierza tutaj doprowadzić do końca sprawę spadkową swojej matki, jednak rzeczywisty powód opuszczenia przez niego swojego dotychczasowego miejsca pobytu jest inny.
Cierpienia młodego Wertera przynależą do okresu preromantyzmu. Preromantyzm to zespół tendencji zapoczątkowany w literaturze europejskiej drugiej połowy XVIII w., będący wyrazem sprzeciwu wobec zasad estetyki klasycyzmu, przygotowujący nadejście romantyzmu.
Goethe w maju 1772 r. przybył do Wetzlaru w celu odbycia praktyki sądowej. Tam na balu poznał piękną i czarującą Charlottę Buff oraz jej narzeczonego, Johanna Christiana Kestnera.
Cierpienia młodego Wertera ukazały się w jesieni 1774 roku. Goethe miał wówczas dwadzieścia pięć lat. Utwór powstał w ciągu zaledwie kilku tygodni.
Akcja komedii Moliera „Skąpiec” rozgrywa się w domu głównego bohatera, Harpagona. Istotną rolę odgrywa więc jego relacja z rodziną. Tytułowy skąpiec mieszka z córką Elizą i synem Kleantem. Ich relacje są jednak trudne i pełne nieporozumień. W domu można zaobserwować prawdziwy konflikt pokoleń.
Eliza do Walerego o mężczyznach: W słowach wszyscy mężczyźni podobni są do siebie; czyny dopiero odsłaniają różnice.
– Synkretyzm gatunkowy – Skąpiec zawiera elementy typowe dla farsy (wartka akcja, komizm sytuacyjny, komizm słowny), komedii dell’arte (improwizacja, komizm charakteru, wykorzystanie bohaterów, którzy prezentują określone typy ludzkie), satyry społecznej (krytykującej skąpstwo i chciwość);
