Społeczeństwo Oceanii w „Roku 1984” George’a Orwella dzieli się przede wszystkim na Partię Wewnętrzną, Partię Zewnętrzną i proli. Różnią je zakres władzy, warunki życia oraz sposób kontrolowania, a cała hierarchia służy trwałości systemu.
Partia Wewnętrzna
Nieliczna elita podejmuje decyzje i organizuje działanie państwa. Książka przypisywana Goldsteinowi określa jej liczebność na mniej niż dwa procent mieszkańców. O’Brien pokazuje materialną stronę uprzywilejowania: ma przestronne mieszkanie, służącego, dobre wino oraz produkty niedostępne zwykłym urzędnikom. Może też na pewien czas wyłączyć teleekran. Przewaga tej grupy nie oznacza rezygnacji z dyscypliny ideologicznej. Jej członkowie muszą podtrzymywać władzę, wykorzystywać dwumyślenie i godzić wiedzę o manipulacji z wiarą w instytucję. Na szczycie oficjalnego obrazu stoi Wielki Brat, który uosabia Partię i skupia na sobie kult.
Partia Zewnętrzna
To warstwa wykonawcza, obejmująca między innymi Winstona, Julię, Syme’a i Parsonsa. Jej członkowie pracują w urzędach oraz wykonują wyspecjalizowane zadania, ale nie decydują o podstawach systemu. Żyją skromnie, doświadczają braków i noszą niebieskie kombinezony. Wymaga się od nich uczestnictwa w organizacjach, zbiórkach, pokazach lojalności i zbiorowych rytuałach. Teleekrany oraz donosy obejmują pracę, mieszkanie, życie rodzinne i wypoczynek. Inteligencja jest potrzebna do wykonywania funkcji, lecz nie wolno używać jej do podważania doktryny. Tragiczny los Syme’a ujawnia napięcie między tymi wymaganiami.
Prole
Proletariat stanowi około osiemdziesięciu pięciu procent ludności. Wykonuje ciężką pracę, żyje w ubóstwie i otrzymuje uproszczoną rozrywkę, która odciąga uwagę od spraw politycznych. Ma większą swobodę w niektórych obszarach obyczajowych. Większość proli nie ma domowych teleekranów, a Partia nie wymaga od nich równie szczegółowej znajomości ideologii. Nie jest to jednak równość ani pełna wolność. Policja Myśli rozpoznaje i usuwa potencjalnie niebezpieczne jednostki. Loteria, sensacyjne wiadomości i codzienna walka o byt utrudniają powstanie wspólnej świadomości. Winston widzi w liczebności i żywotności tej grupy nadzieję, ale powieść nie pokazuje jej zwycięskiego powstania.
Trwałość podziałów
Partia przedstawia własność zbiorową jako przeciwieństwo dawnych nierówności, podczas gdy w praktyce podporządkowuje zasoby niewielkiej grupie. Władzy nie musi dziedziczyć ta sama rodzina, jeżeli instytucja potrafi wyznaczać następców i zachowywać identyczny porządek. Równie ważne jak materialne przywileje jest odebranie poddanym możliwości porównywania warunków życia z inną epoką i innym krajem. Książka wspomina także zniewalane ludy obszarów spornych, wykorzystywane w rywalizacji mocarstw. Nie tworzą one jednak takiej samej stałej warstwy wewnętrznej struktury Oceanii jak trzy wymienione grupy.