Przejdź do treści
Lekcjapolskiego.pl

Othon – charakterystyka

Autor utworu
Albert Camus
Autor opracowania
Tomasz Borowy
Ostatnia aktualizacja
Tagi
Dżuma

Othon, sędzia śledczy z powieści „Dżuma” Alberta Camusa, początkowo uosabia surowy porządek i przywiązanie do hierarchii. Śmierć jego syna odsłania jednak uczucia ukryte pod urzędowym chłodem. Przemiana bohatera prowadzi od dystansu wobec ludzi do dobrowolnego udziału w pomocy innym.

Charakterystyka Othona

Othon jest wysoki, chudy i ubiera się sztywno, zwykle w ciemny strój z twardym kołnierzykiem. Ma wyłysiałą środkową część głowy, siwe kępki włosów po bokach oraz ostre, okrągłe oczy. Jego wygląd odpowiada oficjalnemu sposobowi zachowania. Także przy rodzinnym stole występuje przede wszystkim jako człowiek pilnujący form i posłuszeństwa. Wymaga podporządkowania od żony oraz dzieci, Filipa i Nicole. Chłodne poprawianie ich zachowania pokazuje, że porządek bywa dla niego ważniejszy niż swobodne okazywanie bliskości.

Jako sędzia przywykł oceniać innych według ustalonych reguł. Z uznaniem odnosi się do pierwszego kazania Paneloux, które przedstawia epidemię jako sprawiedliwą odpowiedź na ludzkie winy. Łatwo przyjmuje wyjaśnienie ujmujące nieszczęście w przejrzysty system odpowiedzialności. Nie widać jednak, by początkowo zastanawiał się nad losem pojedynczego człowieka, który nie mieści się w takim porządku. Jego surowość nie musi oznaczać braku uczuć, ale skutecznie przesłania je przed otoczeniem.

Choroba Filipa ujawnia ojcowski niepokój. Othon zgadza się na przepisy sanitarne, lecz prosi Rieux o uratowanie dziecka. Gdy chłopiec umiera, sam przebywa na kwarantannie. Podczas spotkania z Tarrou i Rambertem pyta, czy syn bardzo cierpiał, i nazywa go po imieniu. Nie domaga się już potwierdzenia własnego autorytetu. Jego osłabienie i zaniedbany wygląd wskazują, że dawne formy nie chronią go przed stratą. Cierpienie odsłania człowieka kryjącego się pod rolą sędziego.

Zmianę widać także po uwolnieniu z obozu. Przez pomyłkę administracji zatrzymano go dłużej, niż wymagała kwarantanna. Othon przyznaje teraz, że każdy może się mylić, zamiast z dawną pewnością bronić nieomylności reguł. Nie wybiera jednak odpoczynku. Chce wrócić jako ochotnik, aby pomagać i czuć się bliżej zmarłego chłopca. Pamięć o Filipie przekształca w potrzebę obecności przy innych dotkniętych nieszczęściem. Później sam umiera na dżumę, już w okresie cofania się epidemii.

Othon nie zostaje nagrodzony za przemianę ocaleniem. Jego los pokazuje jednak, że nawet człowiek przywiązany do chłodnego osądzania może nauczyć się współczucia. Zasługuje na szacunek za wybór pomocy wtedy, gdy zna już ciężar cierpienia. Nie unieważnia to wcześniejszej surowości, lecz nadaje jego postaci wymiar tragiczny i ludzki.