Podróże Kordiana – opis, etapy, znaczenie motywu wędrówki w Kordianie

Mount Blanc

Bohater wyrusza na najwyższy szczyt Europy i tam przeżywa przemianę. Na szczycie góry odczuwa dużą bliskość Boga, dlatego właśnie tam wygłasza swój słynny monolog. Z nastolatka zmienia się w mądrego i dorosłego mężczyznę. Czuje odpowiedzialność za los narodu, co popycha do działań narodowowyzwoleńczych.

Scenę monologu należy traktować również jako polemikę z mesjanizmem Mickiewicza. Uważa, że Polska nie jest Mesjaszem narodów, a Winkelriedem. Zmusza więc do postawy aktywnej, w której należy podejmować walkę. Trzeba to robić, nawet jeśli jest ona skazana ana porażkę. Nie można więc czekać na poprawę sytuacji jak w przypadku mesjanizmu głoszonego przez Konrada w „Wielkiej Improwizacji”. Dzięki temu decyduje się na powrót do kraju i działalność spiskową.

Motyw wędrówki w „Kordianie”

Poza znaczeniem dosłownym Juliusz Słowacki sugeruje również inne rozumienie podróży w swoim dramacie. Każde miejsce, do którego trafia Kordian, wiąże się z ubogaceniem wewnętrznym bohatera. Konfrontuje się z innymi wizjami rzeczywistości i wchodzi z nimi w polemikę. Przedstawia więc różne postawy wobec duchowości i patriotyzmu. Ukazuje więc też swoje zdanie w postawie Kordiana, jest to jego porte-parole. 

Podróż głównego bohatera można rozumieć także jako ponadczasową wędrówkę człowieka przez życie. Na początku ma on piętnaście lat, jednak mimo niewielkiego upływu czasu, z Mount Blanc schodzi już jako dojrzały człowiek. Dzięki kształcącego charakteru drogi, jaką przebył, dorasta wewnętrznie. Konfrontacje z różnymi przekonaniami uczą go wiele, pozwala mu to poznać prawdę o świecie. Ze względu na to należy traktować go jako postać dynamiczną, która zmienia się w spiskowca zaangażowanego w kwestie narodowowyzwoleńcze. Ma w sobie dużo odwagi, dlatego decyduje się na zamach na cara. Wędrówka ma tu więc znaczenie alegoryczne jako dojrzewanie duchowe bohatera.

Dodaj komentarz