Londyn w „Roku 1984” George’a Orwella jest zniszczonym, ubogim miastem podporządkowanym kontroli Partii. Jego wygląd ujawnia przepaść między propagandą nieustannego postępu a codziennym doświadczeniem mieszkańców.
Miasto ruin i braków
Winston widzi sypiące się kamienice, podparte ściany, połatane dachy i okna zastąpione deskami lub kartonem. Leje po bombach oraz sterty gruzu są częścią zwykłego krajobrazu. W Bloku Zwycięstwa winda nie działa, instalacje zawodzą, a na korytarzu czuć gotowaną kapustę. W stołówkach panuje zaduch, naczynia są zniszczone, jedzenie ma niską jakość. Nawet zdobycie żyletek staje się trudnością. Niedostatek nie jest abstrakcyjną statystyką, tylko doświadczeniem ciała, które marznie, głoduje, kaszle i męczy się podczas drogi do domu.
Monumentalna władza w ubogim otoczeniu
Nad zaniedbaną zabudową górują ogromne siedziby ministerstw. Ministerstwo Prawdy, piramidalny gmach o białych ścianach, manifestuje siłę nieporównywalną z możliwościami zwykłego mieszkańca. Ministerstwo Miłości jest obiektem bez okien, otoczonym zabezpieczeniami i strażą. W całym mieście pojawiają się portrety Wielkiego Brata, hasła, teleekrany i patrole. Przestrzeń organizuje więc zarówno materialne podporządkowanie, jak i ciągłe poczucie bycia widzianym. Ulice wypełniają pochody, a dekoracje Tygodnia Nienawiści narzucają pożądane emocje.
Ślady przeszłości i pozorna prywatność
Wędrówka po dzielnicach proli pozwala Winstonowi szukać świata starszego od partyjnej propagandy. Puby, sklep ze starociami, dawne budynki oraz rymowanki wydają się przechowywać jego resztki. Nie tworzą jednak pewnego archiwum. Zabytki zmieniają przeznaczenie, nazwy zostają przerabiane, a pamięć starego człowieka nie dostarcza pełnego obrazu epoki. Pokój Charringtona kusi ciszą, łóżkiem i zegarem o tradycyjnej tarczy. To właśnie w tej namiastce dawnego domu znajduje się ukryty teleekran. Przyjazny wygląd miejsca nie dowodzi więc wyłączenia go spod kontroli.
Wojna, podziały i samotność
Pociski rakietowe przerywają życie ulicy, pozostawiając ruiny i ofiary. Julia podejrzewa, że część zagrożenia mogą tworzyć własne władze, ale powieść nie potwierdza tego jako pewnego faktu. Różnice przestrzeni odpowiadają nierównościom społecznym: mieszkanie O’Briena oferuje czystość i luksus, których nie zna Smith. Miasto gromadzi tłumy, lecz nie daje swobodnego kontaktu, bo rozmowę może przerwać patrol lub cudze spojrzenie. Kawiarnia Pod Kasztanem staje się w finale miejscem samotnego, pozbawionego buntu trwania. Londyn obrazuje zatem nie tylko materialny rozpad, ale również niszczenie więzi i zdolności samodzielnego rozumienia świata.