Wiersz Evviva l’arte znalazł się w II serii Poezji w 1894 roku. Tytułowe wykrzyknienie pochodzi z języka francuskiego i oznacza „niech żyje sztuka”. Utwór ten stał się swego czasu niemalże hymnem młodych młodopolskich artystów, którym bliskie były idee nonkonformizmu i dekadentyzmu.
Wiersz Anioł Pański pochodzi z trzeciego tomu Poezji Kazimierza Przerwy-Tetmajera z 1898 roku. Wchodzi także w skład tryptyku Dzwony w V serii Poezji. Jest zbudowany z czterech obszernych, kilkunastowersowych strof oddzielonych refrenem, bardzo rozpowszechnionym i rozpoznawalnym fragmentem sztuki poetyckiej Tetmajera:
Utwór Koniec wieku XIX ukazał się w drugiej serii Poezji, wydanej w 1894 roku. Kompozycja wiersza, zbudowanego z sześciu czterowersowych strof, odsłania dopiero przy ostatniej strofie sens całego utworu. Podmiot liryczny pyta „człowieka końca wieku”, przedstawiciela pokolenia żyjącego u schyłku XIX stulecia:
Kazimierz Przerwa-Tetmajer urodził się 12 lutego 1865 roku w Ludźmierzu w majątku rodzinnym. Jego ojciec był marszałkiem powiatu i uczestnikiem powstania listopadowego. Po stracie majątku rodzina przeniosła się do Krakowa, gdzie przyszły poeta odebrał wykształcenie.
Wiersz W pamiętniku Zofii Bobrówny powstał w Paryżu 13 marca 1844 roku. Utwór został opublikowany dopiero po śmierci poety, w 1866 roku.
Wiersz Testament mój powstał na przełomie 1839 i 1840 roku w Paryżu, gdzie polski wieszcz przebywał na emigracji.
Wiersz Sowiński w okopach Woli jest poświęcony pamięci polskiego generała Józefa Longina Sowińskiego (1777-1831), który uczestniczył w powstaniu kościuszkowskim, w kampanii napoleońskiej na Moskwę w 1812 roku (wówczas stracił nogę) i ostatecznie w powstaniu listopadowym. Jako jeden z obrońców Warszawy walczył on w Reducie Wolskiej, gdzie zginął 6 listopada 1830 roku, w czasie rosyjskiego natarcia.
Wiersz Juliusza Słowackiego Smutno mi, Boże, nazywany tak za sprawą zapadającego w pamięć refrenu, funkcjonuje też pod tytułem Hymn oraz Hymn o zachodzie słońca na morzu. Z autorskiego dopisku pod wierszem wiadomo, że utwór powstał podczas „zachodu słońca na morzu przed Aleksandrią”.
Rozmowa z piramidami to jeden nostalgicznych wierszy Juliusza Słowackiego, który podejmuje tematykę patriotyczną. Jak zawsze, poeta odnajduje podobieństwo między historią świata a sytuacją współczesnej mu Polski, a także wplata w utwór elementy autobiograficzne.
Utwór powstał w czasie pobytu Słowackiego w Szwajcarii. Poeta umieścił pod wierszem dokładny czas i miejsce jego napisania – 20 lipca 1835 roku nad jeziorem Leman. Hipotezy dotyczące poświęcenia tego utworu młodzieńczej miłości poety, Marii Wodzińskiej, pojawiają się rzadko.