W „Roku 1984” George’a Orwella bohaterowie należą do różnych warstw społeczeństwa kontrolowanego przez Partię. Ich losy pokazują osobisty bunt, współudział w przemocy oraz niszczenie więzi przez strach.
Winston Smith
Urzędnik Partii Zewnętrznej fałszuje informacje w Ministerstwie Prawdy. Broni jednak w myślach prawdy i zapisuje sprzeciw w dzienniku. Jest spostrzegawczy, samotny i spragniony porozumienia.
Miłość do Julii przywraca mu pragnienie życia. Tortury niszczą jego niezależność, a w pokoju 101 pragnie ocalić siebie kosztem ukochanej. Finał ukazuje jego całkowitą kapitulację wobec Wielkiego Brata.
Julia
Dwudziestosześcioletnia pracownica Departamentu Literatury obsługuje maszyny piszące powieści. Zaradna i żywotna, ukrywa nieposłuszeństwo pod publiczną gorliwością. Pragnie bliskości i przyjemności, a mniej interesuje ją historia. Po uwięzieniu przyznaje, że zdradziła Winstona, i nie odzyskuje dawnego uczucia.
O’Brien
Inteligentny członek Partii Wewnętrznej pozoruje przynależność do Bractwa, by zdobyć zaufanie Smitha. Później prowadzi tortury i reedukację. Łączy uprzejmość z bezwzględnością. Ujawnia, że celem władzy jest sama dominacja nad człowiekiem.
Pan Charrington
Handlarz starociami udaje starszego, łagodnego znawcę przeszłości. Wynajmuje kochankom pokój, w którym ukryto teleekran. Podczas aresztowania ujawnia się jako znacznie młodszy funkcjonariusz Policji Myśli.
Syme
Filolog współtworzący słownik nowomowy entuzjastycznie ogranicza zasób słów i możliwość niezależnego myślenia. Jest inteligentny, przenikliwy oraz okrutny. Mimo lojalności znika, a ślady jego obecności zostają usunięte.
Tom Parsons i jego rodzina
Gorliwy, mało samodzielny sąsiad Winstona poświęca się partyjnym przedsięwzięciom. Donos córki doprowadza do jego aresztowania za słowa wypowiedziane przez sen. Nadal ufa Partii i jest dumny z dziecka. Pani Parsons boi się własnych dzieci, wychowywanych do tropienia zdrajców.
Katharine
Żona Winstona, od lat pozostająca z nim w separacji, bezkrytycznie przyjmuje hasła władzy. Współżycie traktuje jako obowiązek zapewnienia Partii potomstwa. Ich małżeństwo nie daje bliskości.
Matka i siostra Winstona
Istnieją przede wszystkim w jego wspomnieniach. Matka okazuje dzieciom miłość mimo niedostatku, a młodsza siostra jest chorowita i bezbronna. Obie zniknęły w dzieciństwie Smitha. Ich dalszy los nie zostaje pewnie wyjaśniony.
Ampleforth
Poeta przerabiający dawne wiersze jest niepraktyczny i pochłonięty językiem. W więzieniu przypuszcza, że aresztowano go za zachowanie słowa „Bóg” ze względu na rym. Zostaje zabrany do pokoju 101.
Wielki Brat
Wszechobecny przywódca przedstawiany jako nieomylny opiekun jest uosobieniem potęgi Partii. Jego portret służy nadzorowi i kultowi. Powieść nie daje niezależnego potwierdzenia jego istnienia jako zwykłej osoby.
Emmanuel Goldstein
Oficjalny wróg i domniemany przywódca Bractwa skupia na sobie zbiorową nienawiść. Przypisuje mu się książkę o ustroju Oceanii. Prawdziwy status postaci i niezależnej organizacji pozostaje niepewny.
Jones, Aaronson i Rutherford
Dawni przywódcy zostają zmuszeni do zeznań i straceni. Fotografia odkryta przez Winstona podważa ich winę. Ich los zapowiada metody niszczenia przeciwników, które później poznaje Smith.
Martin i inni więźniowie
Służący O’Briena uczestniczy w pozorowanym spotkaniu konspiracyjnym. W ministerialnym więzieniu Bumstead zostaje pobity za próbę nakarmienia współtowarzysza, a wychudzony mężczyzna błaga o każdą karę zamiast pokoju 101. Sceny te odsłaniają cel terroru.