Przedśpiew otwiera tom wierszy Leopolda Staffa pt. Gałąź kwitnąca, funkcjonuje zatem jako utwór programowy, będący zarysem tematyki całego zbioru. Tytuł odwołuje się do uroczystego nazywania poezji „śpiewem” oraz nawiązuje do tradycji antyku – wówczas poezja miała charakter meliczny i była przeznaczona do śpiewania.
Kowal otwiera debiutancki zbiór Leopolda Staffa pt. Sny o potędze i jest wierszem programowym, stanowiącym zarys tematyki całego tomu. Inspiracją do jego napisania były poglądy poczytnego w modernizmie niemieckiego filozofa, Fryderyka Nietzschego.
Utwór ten wpisuje się w nurt młodopolskiej poezji nastrojowej i jest wyrazem dekadentyzmu. Stanowi ilustrację świadomości człowieka żyjącego na przełomie XIX i XX wieku.
Leopold Staff (ur. w 1878 r. we Lwowie, zm. w 1957 r. w Skarżysku-Kamiennej) – wybitny poeta, tłumacz, eseista. Nazywany jest poetą trzech epok: Młodej Polski, dwudziestolecia międzywojennego oraz współczesności. Zyskał miano jednego z najważniejszych przedstawicieli literatury polskiej XX wieku.
Wiersz składa się z sześciu zwrotek, spośród których każda odznacza się kunsztownym splotem współdźwięczności opartej na zgodności samogłosek.
Wiersz nacechowany jest nieparzystymi rymami żeńskimi, opartymi na zgodności samogłosek (asonanse). Przyspiesza to rytm monologu lirycznego.
Tytuł utworu odwołuje się do czasu okupacji. Tekst można podzielić na dwie wyodrębnione graficznie części: pierwsza przedstawia przerażającą rzeczywistość wojenną, a druga przynosi charakterystykę pokolenia Kolumbów, ludzi urodzonych w latach 20. ubiegłego wieku, dorastających w czasie drugiej wojny światowej i biorących czynny udział w konspiracji.
Wiersz ten należy do liryki osobistej. Jego tytuł staje się swoistą dedykacją. Nie sposób rozpocząć interpretację tego utworu bez przywołania ważnych informacji dotyczących najbliższej rodziny Krzysztofa Kamila Baczyńskiego.
Pierwsza część wiersza, złożona z pięciu początkowych zwrotek, przedstawia ciąg obrazów, w których piękno przyrody zostaje zdemaskowane przez zestawienie jej z wizją wojny.
Utwór składa się z pięciu zróżnicowanych pod względem długości strof o rymach niedokładnych nieparzystych, opartych najczęściej na zgodności samogłosek (asonanse). Takie ukształtowanie wiersza przyspiesza rytm wypowiedzi osoby mówiącej, która przedstawia dramatyczne wydarzenia.