Aleksander Fredro tworzył w czasach romantyzmu, a na jego twórczość składały się przede wszystkim komedie obyczajowe – do najbardziej znanych należą Pan Jowialski, Zemsta oraz Śluby panieńskie, czyli Magnetyzm serca. Stworzył także bajkę Koguty, która opublikowana została w roku 1880. Utwór ten przemawia zarówno do starszych, jak i młodszych czytelników, dzięki wykorzystaniu zwierzęcych alegorii symbolizujących relacje oraz konflikty pomiędzy ludźmi.
„Wierna rzeka” to powieść Stefana Żeromskiego, która wydana została w 1912 roku. Akcja utworu dzieje się podczas powstania styczniowego. Podtytuł „klechda domowa” sugeruje, że autor opierał się na przekazach ludowych.
Do dworu w Niezdołach trafia ranny powstaniec – książę Józef Odrowąż. Opiekuje się nim kucharz Szczepan i Salomea Brynicka, której ojciec zarządza tym dworem. Dwór należy do państwa Rudeckich.
Przyjeżdżają rosyjscy żołnierze i przeszukują dwór. Zostają na noc i wyjeżdżają rano. Wracają po kilku godzinach.
„Echa leśne” to nowela Stefana Żeromskiego, która powstała w 1905 roku, a ukazała się w tygodniku „Echa Kieleckie” w następnym roku. Akcja utworu odbywa się tuż po upadku powstania styczniowego. To pierwsza część losów rodziny Rozłuckich, a kontynuacją „Ech Leśnych” jest powieść „Uroda Życia” z 1912 roku.
Zgodnie z reformą uwłaszczeniową, ojciec młodego narratora ma dostać we władanie nowe ziemie. Ma to być kawałek lasu.
„U nas w Auschwitzu” to opowiadanie Tadeusza Borowskiego z 1948 roku. Historia opowiada losy więźniów w obozie Auschwitz-Birkenau.
Tadeusz zostaje wysłany do Auschwitz, by odbyć kurs na sanitariusza. Obóz jest zupełnie inny, niż ten w Birkenau. Chłopak pisze listy do ukochanej Marii.
Fryderyk Schiller (wł. Johann Christoph Friedrich von Schiller) , niemiecki poeta, filozof oraz historyk, był przedstawicielem epoki romantyzmu oraz okresu Burzy i naporu (niem. Sturm und drang). Był autorem takich utworów jak Wilhelm Tell, Zbójcy czy Intryga i miłość. Jego najbardziej rozpoznawalnym dziełem jest jednak Oda do radości – optymistyczny wiersz wychwalający nieskończone możliwości ludzkości, uznany w 1972 roku przez Radę Europy i Wspólnotę Europejską jako hymn Unii Europejskiej.
„Sąd Ozyrysa. Przełożył z egipskiego papirusu Henryk Sienkiewicz” to utwór wspomnianego w tytule Henryka Sienkiewicza. Humoreska została wydana w 1908 roku. Jest to bajka narracyjna, a odbiorcą są głównie osoby dorosłe.
Egipski minister Psunabudes umiera i staje przed obliczem Ozyrysa.
O jego duszę kłócą się Głupota i Niegodziwość, a żadna z nich nie jest w stanie przekonać Ozyrysa do swoich racji.