Spike jest wyjątkowym psem należącym do Julii, niepełnosprawnej czternastolatki. Julia wiąże się z Tomem, nie bez pomocy uroczej prowokacji ze strony swojego psa. Znika ojciec Toma. Na dom Julii napadają bandyci i porywają Spike’a oraz Toma. Spike ratuje Toma z opresji i obaj wracają do Julii.
Hamlet to chyba jedna z najsłynniejszych postaci literatury nie tylko europejskiej, lecz także ogólnoświatowej. Ten tytułowy bohater dramatu autorstwa Williama Szekspira od momentu swojego debiutu setki lat temu, do dziś utrzymuje miejsce wśród najważniejszych postaci teatru i literatury. Mieści w sobie niezwykły i bardzo mroczny konglomerat ludzkich wątpliwości, dylematów, niepokoju i sprzeczności, dzięki czemu może się w nim przejrzeć każdy z nas. Jednak to pewnie tylko jeden z wielu czynników, które decydują o tym, że Hamlet odnajduje coraz większą popularność w kolejnych pokoleniach.
O wybitnych postaciach historycznych przywykliśmy myśleć niemalże jako o pomnikach, które kiedyś przez chwilę stąpały po ziemi. Warto pamiętać, że byli oni takimi ludźmi jak my. Przypomina o tym opowieść Julity Grodek, pt. Mania, dziewczyna inna niż wszystkie.
Mania to kilkuletnie dziecko, które wychowuje się w Warszawie pod koniec XIX wieku. Mania charakteryzuje się wielką inteligencją oraz niesforną czupryną. Mania dorasta i zaczyna zdobywać wykształcenie.
Sposób na Elfa Marcina Pałasza to ciekawa, zabawna i wzruszająca historia o tym, jak ważną częścią naszego życia są zwierzęta. Nie tylko koloryzują naszą codzienność i zapełniają nam czas wolny, ale też obdarzają miłością i uczą odpowiedzialności. W niektórych przypadkach natomiast mogą nawet uratować nam życie albo odnaleźć ślady przestępcy, na którego trop nie może wpaść nawet policja. Warto więc dobrze żyć ze zwierzętami.
Elf mieszkający w schronisku marzy o wolności. Pewien pisarz i jego syn decydują się na adopcję psa i wybór pada na Elfa. Elf ciężko znosi podróż. Pies ma problemy z zaaklimatyzowaniem się w nowym środowisku. Tata usiłuje pomóc synowi w nawiązaniu znajomości z Karą.
Popularne jest stwierdzenie, że każdy człowiek jest kowalek własnego losu. Sugeruje to, że wszyscy jesteśmy w stanie kontrolować swoje życie wykazywać się w nim pełną decyzyjnością i sprawczością. Z drugiej jednak strony nie ma człowieka, który nie doświadczyłby przynajmniej raz poczucia braku siły, bezradności wobec zjawisk i sytuacji, które spotykają go w życiu.
Miłość do ojczyzny to indywidualna sprawa każdego człowieka i tak naprawdę istnieje jej tyle rodzajów, ilu istnieje ludzi chodzących po ziemi. Dla niektórych ojczyzna nie jest w ogóle istotnym czynnikiem ich życia i tożsamości, dla innych – będzie podstawowym fundamentem, na którym zbudują swoje życie.
Maria Konopnicka to jedna z ważniejszych polskojęzycznych pisarek przełomu XIX i XX wieku. W swojej twórczości poruszała współczesne sobie problemy społeczne oraz tematykę patriotyczną. Jej opowiadanie, pt. Miłosierdzie gminy jest gorzką refleksją na temat sumienia zbiorowości oraz tego, że każda dobroczynność powinna wynikać z odruchu serca, a nie – jak to niestety najczęściej się przydarza – z chęci wyróżnienia się, bycia postrzeganym przez innych w odpowiedni sposób, albo po prostu czystego zysku.
Tłum ludzi zbiera się rano pod kancelarią gminy. Radca spóźnia się na otwarcie kancelarii. Storch otwiera posiedzenie gminy i wygłasza przemówienie o dobroczynności. Na salę zostaję przyprowadzony Kunz Wunderli. Rozpoczyna się licytacja.