Przejdź do treści
Lekcjapolskiego.pl

Miron Białoszewski

Interpretacje wierszy

Indeks alfabetycznyPrzejdź do wybranej litery

B1 tytuł

G1 tytuł

K1 tytuł

L1 tytuł

M1 tytuł

P1 tytuł

S1 tytuł

Ż1 tytuł

Miron Białoszewski – biografia

Autorka biografiiNatalia Dąbrowska

Miron Białoszewski urodził się 30 lipca 1922 roku w Warszawie, tam też zmarł, po zawale serca, 17 czerwca w 1983 roku. W czasie II wojny światowej zdał maturę na tajnych kompletach i zaczął studiować polonistykę, również na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. Przeżył powstanie warszawskie, a po jego klęsce został wywieziony na przymusowe roboty do Niemiec. Udało mu się uciec z transportu i po zakończeniu wojny wrócił do Warszawy.

Podejmował się wielu prac, m.in. na Poczcie Głównej i w „Kurierze Codziennym”. W czasach socrealizmu pisał głównie utwory dla dzieci – w latach 1952-1955 współpracował z pismami dla dzieci i młodzieży, np. ze „Świerszczykiem-Iskierką”. Pisał wiersze i piosenki dla dzieci także razem z Wandą Chotomską.

Za datę debiutu Białoszewskiego uznaje się wydanie tomiku poetyckiego Obroty rzeczy w 1956 roku. Książka ta wzbudziła duże zainteresowanie krytyków i czytelników.  Poezja zawarta w tym tomie została zaprezentowana w ramach „Prapremiery pięciu poetów” w „Życiu Literackim” obok m.in. poezji Zbigniewa Herberta. Białoszewski zawsze pozostał jednak poetą osobnym, niedającym się wpisać w jakiś główny nurt i z wyboru nie wiązał się z grupami poetyckimi oraz nie angażował się w politykę.

Ważny wątek z życia poety to teatr. W 1955 roku Białoszewski założył razem z Lechem Stefańskim i Bogusławem Choińskim prywatny, eksperymentalny Teatr na Tarczyńskiej,  następnie po jego rozpadzie kolejny – tym razem w swoim mieszkaniu na placu Dąbrowskiego Teatr Osobny, wraz z malarką i aktorką Ludmiłą Murawską oraz malarzem Ludwikiem Heringiem. Białoszewski sam pisał sztuki dla tych teatrów, występował także jako aktor. Bardziej znane z tych sztuk to Wiwisekcja, Szara msza, Kabaret. Mieszkanie, w którym znajdował się Teatr Osobny, dzielił Białoszewski ze swoim wieloletnim życiowym partnerem, malarzem Leszkiem Solińskim, który został po śmierci Białoszewskiego spadkobiercą praw autorskich do jego utworów.

W kolejnych latach ukazały się tomu poetyckie Rachunek zachciankowy w 1959, Mylne wzruszenia w 1961 oraz Było i było w 1965 roku. Najsłynniejszym dziełem okazał się jednak Pamiętnik z powstania warszawskiego, wydany w 1970 roku. Jest to dokument osobisty, pisany swoistą techniką „przepisywania” żywej mowy, czytając go jesteśmy uczestnikami zdarzeń.

Białoszewski z czasem upodabniał swoje wiersze do prozy, celowo zmieniając swoją twórczość w dziennik zdarzeń. Zyskiwał on wyjątkowość, dzięki wyjątkowości jego osoby i sposobie, w jaki mieszał różne rodzaje i gatunki, nie posługując się jednak fikcją literacką. Przykładem są Donosy rzeczywistości z 1973 roku.

Pośmiertnie, w 2012 roku nakładem wydawnictwa Znak ukazał się Tajny dziennik Mirona Białoszewskiego.