Rozważ, jaką rolę w utworze literackim pełni konstrukcja czasu. Punktem wyjścia do rozważań uczyń fragment tekstu Doroty Korwin-Piotrowskiej. W pracy odwołaj się do: wybranej lektury obowiązkowej, utworów literackich z dwóch różnych epok oraz wybranego kontekstu.

Czas jest elementem niezbędnym w utworach literackich. Zgodnie z fragmentem tekstu Doroty Korwin-Piotrowskiej, nadaje on tempo akcji i logiczność fabule, jak również pozwala na uporządkowane cofanie się do wydarzeń z przeszłości (w formie retrospekcji). Istnieją różne sposoby prowadzenia akcji, stosując różnorodne konstrukcje czasu, od najprostszego, linearnego do najbardziej osobliwych. W ten sposób możliwe jest zaciekawienie czytelnika, jak również uporządkowanie wydarzeń i nadanie im logicznego sensu. 

Załączony fragment tekstu Doroty Korwin-Piotrowskiej przedstawia główne założenia dotyczące roli czasu w utworze literackim. Jest to określenie na relację między narracją a fabułą, nieograniczający się jednej do chronologii. Zasięgiem obejmuje także czas tworzenia dzieła, który w przypadku powieści współczesnej objawia się w języku lub przytaczanych wydarzeniach. Przykładem takiego utworu może być „Lalka” Bolesława Prusa. W tej pozytywistycznej powieści znajdują się elementy, które wskazują na osadzenie jej w realistycznej linii czasowej. Bohater spaceruje prawdziwymi ulicami Warszawy i Paryża, które jak wiele innych elementów są wiernie odzwierciedlone. Jest to związane z wizją pozytywistycznej powieści, która miała maksymalnie przedstawiać rzeczywistość przez oddanie klimatu panującego w danym miejscu. Prus odzwierciedla więc układ warszawskich dróg, którymi spaceruje Wokulski. Dokładnie opisuje także przekrój społeczeństwa miasta, od najwyższych sfer (zawiązanie spółki z arystokratami, księciem) przez klasę średnią (Rzecki) do warstw najniższych (mieszkańcy Powiśla). Choć główny bohater książki ma dwoistą naturę — romantyka i pozytywisty, na charakter nawiązujący do panującej epoki wskazuje również prezentowany przez autora postulat pracy u podstaw. Stanisław pomaga najbiedniejszym Warszawiakom, co jest pochwalane przez narratora. Ukazuje to realistyczność zaprezentowanej przez Prusa linii czasowej. Ma ona konstrukcję linearną, co pozwala na zachowanie chronologii i odnalezienie czytelnika w fabule, przez zachowanie ciągu przyczynowo-skutkowego. 

Dodaj komentarz