W Królu Edypie, podobnie jak we wszystkich tragediach trylogii sofoklejskiej, zachowana jest zasada trzech jedności: miejsca, czasu i akcji. Choć w utworze brak określenia pory dnia, przyjmuje się, że akcja zaczyna się o świcie, a kończy o zmierzchu.
– Niewidomy wróżbita;
– Żona Kreona i matka Hajmona; pojawia się pod koniec akcji tragedii;
– Najmłodszy z synów Kreona, jedyny żyjący; narzeczony Antygony;
– Siostra Antygony, Polinejkesa i Eteoklesa;
– Prawowity władca Teb; brat Jokasty, ojciec Hajmona i szwagier Edypa, po śmierci którego legalnie przejął tron;
– Tytułowa bohaterka tragedii Sofoklesa, córka Edypa i Jokasty, siostra Ismeny, Polinejkesa i Eteoklesa;
Antygona w rozmowie ze swoją siostrą Ismeną mówi o zakazie Kreona dotyczącym grzebania zwłok ich brata Polinejkesa, który poległ w bratobójczej walce z Eteoklesem. Prosi ją o pomoc i wyrażenie sprzeciwu wobec krzywdzącego prawa, ale ta decyduje się być posłuszna władcy, do czego stara się przekonać również Antygonę.
1. Antygona informuje Ismenę o zakazie Kreona dotyczącym grzebania ciała Polinejkesa.
Historia rodu Labdakidów należy do mitów tebańskich i stanowiła inspirację dla Sofoklesa do napisania Antygony. Lajos, król Teb i syn Labdaka, usłyszał w wyroczni delfickiej przepowiednię. Według Pytii miał on umrzeć z ręki własnego syna, który następnie ożeni się ze swoją matką, Jokastą. Bohater chciał uniknąć wypełnienia się przepowiedni i gdy na świat przyszedł jego męski potomek, kazał przekłuć mu stopy i porzucić go w górach na pewną śmierć.