Przejdź do treści
Lekcjapolskiego.pl

Napisz rozprawkę w której rozważysz czy warto podążać za marzeniami. Odwołaj się do co najmniej dwóch lektur.

Autorka opracowania
Ilona Kowalska
Ostatnia aktualizacja

Marzenia są istotną częścią naszej egzystencji, nierzadko napędzając nas do dalszych działań. Są one naszymi potrzebami i pragnieniami, które nie zawsze realizujemy i zdarza nam się je lekceważyć, odkładając na dalszy plan w toku codziennych zajęć. Dzięki marzeniom możemy chociaż na chwilę oderwać się od otaczającego nas świata i zapomnieć o problemach, cierpieniach i trudach.

Realizacja marzeń to problem egzystencjalny. Często zastanawiamy się, czy warto je realizować, poświęcając na nie swój czas i pieniądze. Marzenia nie zawsze są użyteczne, a wysiłek, który wkładamy w ich realizację, możemy włożyć w coś bardziej pożytecznego. Poza tym – sama droga do realizacji pragnienia jest dużo ciekawsza niż osiągnięcie celu. Co w takim razie będzie później? O czym będziemy marzyć, skoro to największe pragnienie już się spełni? A jeśli się nie uda?

Te wszystkie pytania kłębią się w naszych głowach, kiedy zastanawiamy się, czy warto podążać ścieżką swoich pragnień. Moim zdaniem warto to robić, warto próbować. Jeśli nie podejmiemy żadnej próby, na pewno nam się nie uda, a po podjęciu decyzji o spełnianiu marzeń nasze szanse na realizację celu rosną. Wiedzieli o tym również pisarze, wplatając motyw marzeń do swoich powieści.

Główny bohater „Przedwiośnia” Stefana Żeromskiego, Cezary Baryka, to młody chłopak, początkowo zafascynowany rosyjską propagandą. Młodzieniec mieszkał wraz z rodzicami w Baku, gdzie zastała ich rewolucja październikowa, a później I wojna światowa. Ojciec młodego Baryki, Seweryn, został powołany na front, a krnąbrny chłopak został sam z matką, którą doprowadził do śmierci z głodu i przepracowania. Zszokowany Cezary odwrócił się od „rosyjskich przyjaciół” i zaczął szukać ojca, którego największym marzeniem był powrót do Polski.

Seweryn Baryka wierzył, że Polska stanie się krajem bogatym i rozwijającym się, kiedy tylko odzyska niepodległość. Symbolem siły gospodarczej kraju stały się „szklane domy” – tanie, dostępne dla każdego mieszkania. Mit ten, rozpowszechniany przez Polonię w Baku, dotarł również do Baryki, który zaczął głęboko wierzyć w to, że Polacy zerwą się i odzyskają swój kraj, a Polska stanie na nogi po zaborach. Marzył, by móc brać udział w odbudowywaniu swojej ojczyzny, dlatego tak zależało mu, by do niej wrócić.

Cezary początkowo nie wierzył w historię o „szklanych domach”, jednak szybko sam zaczął marzyć o tym, by państwo jego rodziców stało się niepodległe i bogate. Razem z ojcem wyruszył w długą i trudną podróż do walczącej Polski, choć obaj wiedzieli, że mogą tego nie przeżyć. Rzeczywiście, Sewerynowi nie udaje się przekroczyć granic Polski, ponieważ zmarł w drodze po własne marzenia. Cezary postanowił nie wracać, a kontynuować dzieło ojca.

Chłopak dotarł do kraju i nie wierzył w to, co widział. Zamiast bogatej, odradzającej się Polski i zjednoczonych krajan, zobaczył biedę, ubóstwo i nienawiść Polaków do siebie samych. W państwie rządził chaos i nieład, a politycy i rząd nie potrafili dojść ze sobą do porozumienia. Cezary, nie mający już swojego miejsca na świecie, został w Polsce i postanowił, że będzie pomagał w odbudowie państwa. Chciał w ten sposób spełnić marzenie ojca. Szybko stał się prawdziwym patriotą, odnajdując się w Polsce. Spełnił w ten sposób pragnienie Seweryna, który najbardziej marzył o tym, by jego ród ponownie wrócił do kraju przodków.

Z marzeniem o wspólnym życiu musieli się też zmierzyć tytułowi bohaterowie dramatu „Romeo i Julia” Williama Szekspira. Młodzi byli zakochani w sobie i pragnęli spędzić u swego boku resztę dni. Nie było im to jednak dane, ponieważ ich rody – Capuleti (ród Julii) oraz Montecchi (ród Romeo) – były ze sobą zwaśnione i nienawidziły się od kilku pokoleń. Miłość młodych była więc wystawiona na poważną próbę, którą zakochani postanowili podjąć i zawalczyć o swe uczucia oraz przyszłość.

Rodzice obojga nie chcieli nawet słyszeć o tym, że ich dziecko spotyka się z przedstawicielem znienawidzonej rodziny. Zakazywali im tego, szczególnie Julii, która była nastolatką. Postanowiono, że młoda dziewczyna wyjdzie za innego, nieznanego jej mężczyznę, w dodatku o wiele starszego od niej. Zakochani nie chcieli do tego dopuścić.

Obmyślili więc plan, w którego realizacji pomógł im ojciec Laurenty. Najpierw udzielił młodym tajnego ślubu. Kiedy małżonkowie chcieli ogłosić swoim rodzinom zaślubiny, zdarzyła się tragedia – w pojedynku między przyjaciółmi rodów Romeo zabił Tybalta, krewnego Capuletich. Został wygnany z rodzinnej Werony. W tej sytuacji ślub Julii został przyspieszony. Zrozpaczona dziewczyna uciekła do Laurentego po pomoc, a ten wręczył jej miksturę, która wprawiła ją w stan podobny do śmierci.

Zrozpaczona rodzina Julii pochowała dziewczynę, a przy jej grobie pojawił się również Romeo. Nie dotarły do niego wieści od duchownego, który miał poinformować młodego, że dziewczyna żyje, tylko jest w letargu. Romeo popełnił samobójstwo, zabijając się obok ukochanej. Kiedy Julia wybudziła się, również postanowiła umrzeć, ponieważ nie wyobrażała sobie życia bez męża. W ten sposób młodzi spełnili swoje marzenie o wiecznej miłości i byciu razem na przekór przeciwnościom losu i skłóconym rodzinom.

Realizacja marzeń jest ważna i warto podążać za własnymi pragnieniami. To one nadają życiu sens i radość, której czasem brakuje w codziennej rzeczywistości. Czasem pogoń za marzeniami można przypłacić życiem, jednak umiera się z myślą, że zrobiło się wszystko, by spełnić swoje pragnienie, szczególnie jeśli dotyczyło ono wartości wyższych.