Ludzie mają opinie na temat innych, a opinie te są niejednokrotnie dla tych ludzi ważne. To, jak człowieka postrzegają inne osoby z jego otoczenia, potrafi wpływać na jego nastrój, zachowanie czy samoocenę. Bardzo często ludzie kreują swój wizerunek, by być widzianymi przez otoczenie w konkretny sposób.
Dramat Stanisława Wyspiańskiego „Wesele” był inspirowany ślubem poety Lucjana Rydla i chłopki Jadwigi Mikołajczykówny. Jednak przedstawienie uroczystości po zaślubinach było tylko pretekstem do podjęcia tematu tożsamości narodowej i szans odzyskania niepodległości po ponad stu latach zaborów. Z tego powodu na pierwszy plan wysuwa się diagnoza społeczeństwa, którą stawia dramatopisarz. W tym celu Wyspiański sięga po liczne symbole, postaci i wydarzenia ważne z perspektywy historii i kultury dawnej Rzeczpospolitej.
W dzisiejszych czasach raczej wiemy już, że majątek i pochodzenie nie mają, lub nie powinny mieć znaczenia w relacjach międzyludzkich. To, w jakiej rodzinie ktoś się rodzi i jak układa mu się życie pod względem finansowym, nie zawsze jest zależne od człowieka, więc na tej podstawie nie da się powiedzieć niczego o rzeczywistej wartości danej osoby.
Niepodległość w historii polskiego narodu to temat niewyczerpany, tak samo zresztą jak w polskiej literaturze. Wielokrotnie, jako Polacy, byliśmy owej niepodległości pozbawiani, więc odbijało się to na nastrojach społecznych, co wychwytywali w moment literaci.
Zjawy, widma, różnego rodzaju widziadła, stwory i duchy, to zjawiska, które na co dzień zaliczamy do tych nadprzyrodzonych, nieistniejących, zarezerwowanych dla baśni i książek dla młodzieży. Warto jednak pamiętać, że stworzenia takie były kiedyś częścią wiary naszych przodków, a przede wszystkim były bardzo długo (i poniekąd nadal są) częścią naszego folkloru.
Nie wszyscy ludzie są równi, różnimy się pod bardzo wieloma względami i jest to piękne i ciekawe. Dzisiaj świat dąży do równości, ale w przeszłości te różnice były jeszcze bardziej wydatne. Na pierwszy plan zawsze wysuwały się różnie po względem majątkowym. Bogaci zawsze patrzyli na biednych z pogardą, a biedni na bogatych z zazdrością i zawiścią.
Taniec to zupełnie niezwykła aktywność, która łączy w sobie nie tylko sport i dbanie o kondycję fizyczną, lecz także wyrażanie emocji i zmysłowość. Na przestrzeni wieków taniec służył bardzo różnym celom – religijnym, rytualnym, plemiennym, rozrywkowym, a nawet symbolicznym. Również literatura wykorzystywała motyw tańca do swoich celów, czego efekty możemy znaleźć w dziełach literackich właściwie każdego języka i każdej epoki.
Historia Polski jest bardzo skomplikowana i wielokrotnie na przełomie dziejów zmuszała najwybitniejszych twórców narodowych do zadawania pytań o istotę polskości. Każda epoka przynosiła swoją odpowiedź, nie zawsze łatwą, nie zawsze taką, z którą członkowi danego narodu łatwo jest się zgodzić.
Zmiana jest nieunikniona, zarówno w życiu każdego człowieka, jak i całym społeczeństwie. Stajemy więc przed dylematem, czy lepiej pozostać wiernym tradycji, czy szukać nowych dróg. Zmiana i nowoczesność mogą wydawać się kuszące, ale odejście do tradycji nie zawsze ma same pozytywne konsekwencje. Przykłady znajdziemy w literaturze, między innymi dramacie Wesele Stanisława Wyspiańskiego czy Tango Sławomira Mrożka.
Wielu twórców w swoich dziełach odnosi się o świata metafizycznego. Dla jednych jest to jednak tylko tajemnicza i przerażająca niewiadoma. Inni zakładają wzajemne przenikanie się dwóch rzeczywistości, świata realnego oraz fantastycznego, a także fakt, że świat fantastyczny może mieć wpływ na nasze postępowanie i kształt codzienności wokół nas.