Sonet 134 (Nie mam spokoju, choć wojować nie chcę) – interpretacja

Franceso Petrarca był włoskim poetą renesansowym, który zasłynął w światowej literaturze jako autor poruszających sonetów o tematyce miłosnej, które poświęcił ukochanej Laurze. Utwory ze zbioru Can­zo­nie­re identyfikowane są numerami. Sonet 134 nosi także incipit – Nie mam spo­ko­ju, choć wo­jo­wać nie chcę. Wskazuje on na tematykę dzieła – cierpienie i brak spokoju ducha spowodowane zakochaniem i nieprzewidywalnym zachowaniem drugiej połowy.

Sonet 250 (Zwykła mnie we śnie pocieszać z oddali) – interpretacja

Sonet 250, o incipicie Zwykła mnie we śnie pocieszać z oddali, to utwór wchodzący w skład tomu Canzoniere, inaczej – Sonety do Laury. Opowiada o cierpieniu po śmierci tytułowej bohaterki i jest przykładem liryki miłosnej. Jego autorem był Francesco Petrarca, jeden z najwybitniejszych włoskich poetów epoki renesansu, którego twórczość inspirowała między innymi samego Adama Mickiewicza.

Pieśń – interpretacja

Tadeusz Borowski był polskim poetą, pisarzem oraz publicystą, tworzącym w okresie współczesności, należał do tzw. Pokolenia Kolumbów. Jeden z jego ważniejszych wierszy, Pieśń, wydany został w roku 1942 i wchodził w skład zbioru Gdziekolwiek ziemia…, opublikowanego w podziemiu. Autor przedstawia w utworze poglądy na temat ludzi doświadczających okrucieństw wojny, a następnie zapomnianych i odsuniętych na boczny tor.

Do mojej natury – interpretacja

Czesław Miłosz to wybitny polski poeta epoki współczesnej oraz laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury. Jego twórczość charakteryzowała mnogość poruszanych tematów, elementy moralizatorskie, katastrofizm czy wypowiedzi dotyczące kultury oraz cywilizacji. W wierszu Do mojej natury dokonuje pewnej autorefleksji, porusza tematykę człowieka i jego osobowości, unikatowego i niezbywalnego zestawu cech, który towarzyszy mu przez całe życie.

Muzeum – interpretacja

Wisława Szymborska to słynna polska noblistka w dziedzinie literatury, poetka tworząca w czasach współczesnych, a także eseistka, tłumaczka oraz krytyczka. W swoich wierszach odwoływała się niejednokrotnie do rozpowszechnionego w sztuce motywu przemijania, m.in. w utworze Radość pisania, ale też w Muzeum – w którym opisuje wizytę w tytułowej instytucji, przypominającą o nieuchronnym oraz nieuniknionym upływie czasu.

Żołnierz – interpretacja

Bolesław Leśmian to polski literat, który tworzył w czasach dwudziestolecia wojennego. Jego dorobek artystyczny charakteryzowało nowatorskie podejście, liczne neologizmy oraz nawiązania do egzystencjalizmu czy motywów folklorystycznych. Wiersz Żołnierz wchodzi w skład tomu Łąka, który wydany został w 1920 roku. Utwór należy do podzbioru Pieśni kalekujące i opowiada historię wojaka, który wraca do rodzinnego domu, lecz nie spotyka się z entuzjastycznym powitaniem.

Zaloty – interpretacja

Słynny tom poezji Łąka dzieli się na mniejsze podzbiory – jednym z nich jest cykl Pieśni kalekujące, w skład którego wchodzi utwór Zaloty, otwierający serię wierszy poruszających tematykę ludzkiej niepełnosprawności, ale też siły człowieka zmagającego się z ułomnościami. Autorem dzieła jest Bolesław Leśmian, innowacyjny autor tworzący w okresie dwudziestolecia międzywojennego, który przez cały czas działalności unikał identyfikowania się z jakąkolwiek zorganizowaną grupą literacką.

Szewczyk – interpretacja

Utwór Szewczyk, autorstwa poety dwudziestolecia międzywojennego Bolesława Leśmiana, wydany został w roku 1920 w słynnym tomie wierszy Łąka. Stanowi pochwałę postawy osób, reprezentujących niższe warstwy społeczne, ich aktywności oraz codziennego heroizmu – wbrew biedzie i wykluczeniu. Autor opisuje tytułowego biednego szewca, który wytrwale stara się uszyć obuwie dla Stwórcy, mimo przeciwności jest on pracowity, konsekwentny i zawzięty.

Schadzka spóźniona – interpretacja

Słynny tom poetycki Łąka, wydany w roku 1920, podzielony jest tematycznie na mniejsze cykle. Jednym z nich jest podzbiór Trzy róże, w skład którego wchodzi wiersz Schadzka spóźniona, sensualny erotyk opowiadający o spotkaniu kochanków, które niestety odbywa się w nieodpowiednim czasie. Autorem utworu, jak i całego tomu, jest Bolesław Leśmian, który poza dziełami poruszającymi kwestie miłosne, rozważał w swojej twórczości także kondycję człowieka czy jego relację z Bogiem.

Rok nieistnienia – interpretacja

Łąka to tom wierszy z roku 1920, odwołujący się do zagadnień filozoficznych, a także kwestii związanych z folklorem i przyrodą, zawierający dzieła nowatorskie językowo, słynne ballady czy erotyki. Jego autorem jest Bolesław Leśmian, poeta dwudziestolecia międzywojennego, określany mianem niezwykłego indywidualisty i innowatora. Ze wspomnianego zbioru wywodzi się wiersz Rok nieistnienia, który opowiada o wiecznej, metafizycznej miłości przekraczającej granicę życia i śmierci.