Wiosna to pora roku uwielbiana przez wszystkich. Nie bez powodu powstaje tak wiele wierszy o wiośnie – większość osób, na podobieństwo przyrody, w tym czasie ożywa, podejmuje nowe wyzwania, pragnie się zakochać. Wiersze o wiośnie są często proste w wymowie, jednak poruszające. Bywają też niejednoznaczne, zagadkowe, oniryczne. Jakie wiersze o pierwszej porze roku stworzyli polscy poeci i poetki? Przekonajmy się.
Tadeusz Borowski w swoim opowiadaniu pt. Pożegnanie z Marią zawarł opisy kilku sylwetek ludzkich, dzięki którym możemy bliżej poznać postawy ludzi żyjących w czasie okupacji oraz to, w jaki sposób sobie z ową okupacją próbowały radzić. Autor unikał opisów przeżyć wewnętrznych swoich bohaterów, nie udostępniał czytelnikom ich myśli, przez co o ich cechach dowiadujemy się tylko z tego, co robią i co mówią. Tylko na tej podstawie możemy próbować opisać ich charaktery.
Strepsjades i Fejdippides to główni bohaterowie komedii „Chmury” autorstwa Arystofanesa, która została napisana w V wieku p.n.e. Mężczyźni są obywatelami Aten, Strepsjades to ojciec, a Fejdippides syn. Dzięki obu postaciom, autor próbował opisać greckie społeczeństwo i jego przywary.
Konflikt pokoleń występował od zarania dziejów, ponieważ każde nowe pokolenie wychowuje się już w nieco innym świecie, a przez to wyznaje inne prawdy, ma odmienne poglądy i patrzenie na rzeczywistość. Cywilizacja się rozwija i wystarczy kilka lat, by świat zmienił się nie do poznania, a dzieci wychowywały się w innych czasach niż ich rodzice. Młodzież pragnie bawić się życiem, a osoby starsze podchodzą do życia bardziej ostrożnie i z rozwagą, starając się nie ryzykować.
„Chmury” to komedia Arystofanesa, która została napisana w V wieku p.n.e. Głównymi bohaterami są Strepsjades i Fejdippides, ojciec i syn. Dzieło jest satyrą na ówczesnych Greków i ich zachowania, które reprezentują główne postacie.
Kordian Juliusza Słowackiego to dramat, w którym autor poruszył kwestię powstania listopadowego (miało ono miejsce zaledwie trzy lata przed napisaniem Kordiana), a także dokonał gruntownej analizy przyczyn, dla których nie odniosło ono sukcesu. Słowacki wnikliwie przedstawił nastroje i konkretne postawy obecne w społeczeństwie polskim i pokazał, że dopóki tych właśnie postaw i przekonań nie uda się zmienić, dopóty Polsce nie uda się zjednoczyć i stanąć do walki z zaborcą. Do walki, która będzie miała jakiekolwiek szanse powodzenia.
Stanisław Wyspiański w swoim najsłynniejszym dramacie pt. Wesele, umieścił wiele postaci fantastycznych. To różnego rodzaju zjawy, postaci pochodzące z legend ludowych albo narodowych mitów, czy nawet postaci zupełnie wymyślone. Każda z nich jednak pojawia się w bardzo konkretnym celu,ma swoją określoną rolę do odegrania. Nie przypadkowo większość z nich została połączona w pary z konkretnymi bohaterami dramatu, którym miały coś ważnego przekazać, uświadomić, albo czegoś ważnego nauczyć.
Jedną z podstawowych wartości, do osiągnięcia której ludzkość dąży od zawsze i praktycznie w każdych okolicznościach, jest wolność. W sytuacji, gdy jest ona zagrożona, człowiek często jest w stanie poświęcić własne życie, by wolność obronić i oddalić zagrożenie jej utraty. Ludzkie dążenie do wolności manifestuje się praktycznie od początku jej istnienia. we wszystkich społecznościach i bez względu na to, jaka definicja wolności jest przez nie uznawana. W literaturze dążenie do wolności było wielokrotnie przedstawiane na wiele różnych sposobów.
„Chmury” to komedia Arystofanesa, która została napisana w V wieku p.n.e.. Opowiada historię ojca i syna, którzy próbują zrobić wszystko, by umorzyć dług, nie spłacając go. W celu zasięgnięcia wiedzy starszy z mężczyzn – Strepsjades – udaje się do szkoły Sokratesa, który nakazuje mu wierzyć w chmury, a odrzucić wiarę w bogów. Ojciec posyła do szkoły również syna, który staje się dużo inteligentniejszy od ojca, co wykorzystuje przeciwko niemu.
Kordian to jeden z najważniejszych bohaterów literackich polskiego romantyzmu. Jest to tytułowy bohater dramatu autorstwa Juliusza Słowackiego. To odpowiedź poety na postać Konrada z Dziadów cz. III Adama Mickiewicza. Kordian jest postacią skomplikowaną i wewnętrznie niejasną.