Klasycyzm to nie tylko kategoria stylistyczno-estetyczna. W przypadku Herberta to także określona postawa wobec świata, poszukiwanie umiaru, równowagi, postawa racjonalistyczna, akcentująca więź z tradycją, zwłaszcza antyczną. To również przestrzeganie reguł i uniezależnienie się od dobra i zła. Według Platona zachowanie miary i proporcji jest zawsze piękne.
Zbigniew Herbert (1924-1998) – jeden z najwybitniejszych polskich poetów XX wieku, eseista, dramaturg. Urodził się we Lwowie.
Twórczość Broniewskiego jest ściśle związana z jego życiem oraz światopoglądem. Swój oddźwięk znajduje w niej burzliwa historia narodu polskiego. Wiersze przesycone są topiką rewolucyjną i patriotyczną, ponadto niezwykle mocno oddziałują na emocje czytelnika. Jak zauważa Tadeusz Bujnicki, badacz twórczości Broniewskiego, poeta nie chciał pisać „kroniki faktów”, opisywać rzeczywistości. Jego celem było oddziaływanie na emocje odbiorcy i wywołanie pewnych postaw. Odwoływał się on do uczuć czytelników po to, aby nimi w pewien swoisty sposób pokierować, aby zaczęli oni współodczuwać.
Władysław Broniewski urodził się 17 grudnia 1897 roku w Płocku. Zmarł 10 lutego 1962 roku w Warszawie. Uważa się, że jest jednym z najwybitniejszych przedstawicieli poezji rewolucyjnej oraz socrealizmu w Polsce. Poza działalnością artystyczną, zajmował się również tłumaczeniami. Ponadto był żołnierzem Legionów Polskich i uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej.
Wisława Szymborska jest wybitną polską poetką. Znakomita twórczość przyniosła jej w 1996 roku Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury. Wiersze artystki stały się jej wizytówką, znakiem rozpoznawczym. Szymborska wypracowała bowiem bardzo charakterystyczny i niepowtarzalny styl. Pod względem tematycznym jej utwory ewoluowały na przestrzeni lat.
Wisława Szymborska (ur. 2 lipca 1923 r., zm. 1 lutego 2012) – właściwie Maria Wisława Anna Szymborska, polska poetka, felietonistka, eseistka, tłumaczka, krytyczka literacka. W latach 1945 – 1948 studiowała polonistykę i socjologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1953 – 1966 była redaktorem działu poezji w tygodniku „Życie Literackie”.
Wacław Potocki (ur. 1631 roku, zm. W 1696 roku) – polski poeta. Był szlachcicem- ziemianinem z rodziny ariańskiej (syn Zofii, siostry przyrodniej S. Przypkowskiego). Przez całe życia pracował na roli. Uczestniczył w życiu publicznym na skalę powiatu: pełnił urząd podstarosty bieckiego (1667–1674), sędziego grodzkiego w Bieczu (1674), podczaszego krakowskiego (1678).
Zarówno w dramatach jak i liryce Różewicz podejmuje tematykę istotną dla współczesnego człowieka, często uniwersalną, niebłahą: refleksje nad determinizmem biologicznym i historycznym, relacje z innymi, stosunek do Boga, moralność, szanse na przyszłość,
Tadeusz Różewicz urodził się 9 października 1921 w Radomsku, zmarł 24 kwietnia 2014 we Wrocławiu, gdzie mieszkał z żoną Wiesławą od 1968 roku (pobrali się zaś w 1949 roku). Uznawany za jednego z największych poetów polskich XX wieku, nazywany „noblistą bez Nobla”.
Grochowiak opublikował swoje pierwsze książki w roku 1956. Były to: powieść Plebania z magnoliami oraz tom poezji Ballada rycerska. Zbiór wierszy został szybko dostrzeżony przez krytykę i przyniósł dużą popularność autorowi. W początkach swojej twórczej drogi Grochowiak inspirował się następującymi pisarzami: Tuwimem, Libertem, Gałczyńskim. Poezję Grochowiaka wyróżniały z pewnością swoisty antyestetyzm, lubowanie się w zgrzytliwej wręcz grotesce oraz „parodystyczno – ironiczne łamanie konwencji poetyckich”.