Charakterystyka Śmierci z Rozmowy mistrza Polikarpa

Śmierć została przedstawiona w sposób typowy dla utworów średniowiecznych. Poeta podkreśla jej moc, przestrzega czytelnika przez niespodziewanym zakończeniem ziemskiej wędrówki. Mimo elementów humorystycznych, Śmierć jest przerażająca, łatwo wpada w gniew, przez nierozsądne pytania Polikarpa jest gotowa uciąć mu głowę.

Rozmowa mistrza Polikarpa ze Śmiercią – streszczenie

Utwór jest jednym z najsłynniejszych średniowiecznych zabytków polskiego piśmiennictwa. Jego autor jest nieznany, wiadomo jednak że był wzorowany na łacińskim pierwowzorze, pochodzącym z XIV wieku, zatytułowanym „Dialogus magistra Polycarpi cum morte”. Tekst utworu został zapisany między 1463 a 1465 rokiem w rękopisie Biblioteki Seminaryjnej w Płocku.

Czym może być dla czło­wie­ka praw­da? Roz­waż pro­blem i uza­sad­nij swo­je zda­nie, od­wo­łu­jąc się do frag­men­tu Zbrodni i kary oraz do wy­bra­nych tek­stów kul­tu­ry.

W teorii każdy z nas pragnie prawdy, a jednak ludzie często nie są w stanie się z nią zmierzyć. Ten motyw często pojawia się również w literaturze. Jako przykłady, mogą posłużyć powieść Fiodora Dostojewskiego „Zbrodnia i kara”, dramat Juliusza Słowackiego „Balladyna” oraz ballada Adama Mickiewicza „Romantyczność”. Okazuje się, że prawda jest najważniejszą wartością w życiu człowieka.

Z legend dawnego Egiptu – problematyka

Bolesław Prus tworzył w epoce pozytywizmu, gdy Polska znajdowała się pod zaborami. Twórczość artystyczną ograniczała wtedy cenzura, o wielu kwestiach nie można było pisać wprost. Prawdopodobnie z tego powodu, Prus posłużył się w utworze kostiumem historycznym. Historię Ramzesa i Horusa można odnieść do wydarzeń w Królestwie Prus, współczesnych autorowi noweli. W 1887 roku cesarz niemiecki Wilhelm I poważnie zachorował.