Dramat romantyczny Juliusza Słowackiego „Balladyna” jest jednym z typowych utworów epoki. Opowiada historię inspirowaną legendą o królu Popiele. Zawiera wiele elementów fantastycznych, które budują świat przedstawiony sztuki.
„Opowieść wigilijna” Charlesa Dickensa jest opowiadaniem ukazującym przemianę głównego bohatera, Ebenezera Scrooge’a. Udaje się ona przez spotkania z trzema duchami świąt. Pojawiają się więc elementy fantastyczne, popularne w utworach romantycznych (choć Dickens był autorem przełomu epok).
Powieść polityczno-społeczna „Przedwiośnie” Stefana Żeromskiego opowiada o życiu Cezarego Baryki. Czytelnik towarzyszy mu przez kilka lat życia, kiedy dojrzewa i staje się dorosłym mężczyzną. W „Przedwiośniu” pojawia się wiele wartościowych motywów literackich.
„Pan Tadeusz” jest epopeją narodową opowiadającą o życiu szlachty na ziemiach polskich. Litwa jest przez niego przestawiona jako miejsce idealne, doskonałe do życia.
Aleksander Fredro, autor „Zemsty” tworzył w okresie romantyzmu i równolegle z Adamem Mickiewiczem czy Juliuszem Słowackim, jednak jego dzieła, głównie komedie nie mogą być zaklasyfikowane jako dzieła romantyczne.
„Wesele” Stanisława Wyspiańskiego jest dramatem, który należy bezsprzecznie do jednych z najważniejszych utworów literatury polskiej. Ze względu na okres powstania, zapisał się do kanonu wybitnych polskich dzieł.
Utwór „Rehabilitacja” pochodzi z tomiku „Wołanie do Yeti”, wydanego w 1957 roku. Wiersz porusza problem manipulacji społeczeństwa przez władzę i podporządkowane jej media. Poetka nawołuje w wierszu o „rehabilitację” dobrego imienia zmarłych osób, niesłusznie uznanych przez społeczeństwo za zdrajców.
To był bardzo nietypowy dzień. Siedziałem na ławce w parku, czytając zadaną na kolejny dzień lekturę. Nauczycielka kazała przeczytać nam „Małego Księcia”. Treść książki bardzo mi się spodobała, całkowicie straciłem poczucie czasu.
Przysłowie „Zgoda buduje, niezgoda rujnuje” jest uniwersalną prawdą życiową. Aforyzm podkreśla wartość spokoju, który może pomóc ludziom w utrzymaniu relacji. Również z pragmatycznego punktu widzenia, lepiej pozostawiać z innymi w dobrych stosunkach, ponieważ dzięki temu w momencie kryzysu ktoś może chcieć pomóc.
Wiersz „O śmierci bez przesady” został wydany w ramach tomu „Ludzie na moście” w 1986 roku. Autorka utworu – Wisława Szymborska – podejmuje polemikę na temat umierania, lecz robi to w sposób pozbawiony niepotrzebnego patosu. Personifikuje śmierć jako istotę nieidealną i zdecydowanie nieposiadającą wszechmocy. Wiersz, pomimo że porusza trudny temat, jest na swój sposób żartobliwy i lekki.